บทที่ 1209

ขณะที่เมเดลีนกำลังจะดิ้น เธอก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูคุ้นเคยมาก

“ชู่ว ผมเอง”

เสียงทุ้มของชายคนหนึ่งดังขึ้น ในขณะที่เขาดึงเธอไปตรงทางเดินริมถนน

หลังจากแน่ใจว่าคนที่ติดตามพวกเขาออกไปแล้ว ชายคนนั้นก็เรียกแท็กซี่และพาเมเดลีนขึ้นรถไป

ภายในรถเมเดลีนจ้องหน้าชายคนนั้นด้วยความรู้สึกไม่พอใจ

“คุณเป็นคนส่งข้อความมาหาฉันก่อนหน้านี้เหรอ?” เธอถาม เพราะในใจลึก ๆ เธอคิดว่ามันเป็นข้อความมาจากเจเรมี่

ฟาเบียนสังเกตเห็นความผิดหวังบนใบหน้าของเมเดลีน เขายิ้มจาง ๆ แล้วพูดว่า “คุณผิดหวังใช่ไหม?”

เขาได้ยินข่าวการฆาตกรรมลาน่าแล้ว

เมื่อเห็นใบหน้าของฟาเบียนฉาบด้วยรอยยิ้มมีเลศนัย จากนั้นเมเดลีนก็มองเขานิ่ง ๆ “ตามความคิดของฉัน ลาน่าสมควรได้รับผลกรรมแบบนั้นแล้ว และฉันก็บอกให้คุณรู้ได้เลยว่าสามีของฉันไม่ใช่ฆาตกร”

“ผมรู้ว่าคุณจะพูดแบบนั้น” ราวกับว่าฟาเบียนรู้อยู่แล้ว เขาจึงหัวเราะเยาะออกมา “ครอบครัวเพียงคนเดียวที่ผมมีในโลกนี้ก็ตายไปแล้ว ดูสิ คุณคิดว่าผมมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้วจะมีความหมายอะไรอีก?"

เมเดลีนขมวดคิ้วเมื่อได้ยินความคิดเห็นของเขา “ฟาเบียน ความตั้งใจของคุณที่นัดฉันออกมาไม่ใข่เพื่อที่จะพูดแค่นี้หรอกใช่ไหม? หรือคุณกำลังบอกว่า คุณตั้งใจจะล้างแค้นให้พี่สาวตัวเอง?”

ฟาเบียนยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง ก่อนจะจ้องมองกลับมาอย่างเย็นชา “เคยพูดไปแล้วนี่ ผมไม่มีพี่สาวแบบนั้น”

ฟาเบียนไม่เคยยอมรับการกระทำต่าง ๆ ของลาน่า ทว่าหลังจากนั้นเขาก็ถอนหายใจออกมา “แต่ผมก็ต้องยอมรับว่าเธอยังคงเป็นครอบครัวของผมอยู่ดี”

ฟาเบียนมองไปที่เมเดลีนด้วยสายตาขอโทษ “เมเดลีน คุณยกโทษให้ลาน่าได้ไหม?”

“เธอตายไปแล้ว แล้วก็มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันต้องการจะรู้ แต่ฉันก็ทำไม่ได้อีกแล้ว เพราะฉะนั้นฉันจะไม่มีวันให้อภัยเธอ” เมเดลีนกำหมัดแน่น สายตาของเธอเย็นชา “เจเรมี่กับฉันถูกแยกจากกันครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สุดท้ายครอบครัวของเราก็มีโอกาสได้กลับมารวมกันอีกครั้ง แต่แล้วมันก็ถูกทำลายด้วยน้ำมือของลาน่า!”

เมื่อคิดถึงลิเลียนที่ยังพูดไม่ได้ประกอบกับยาพิษที่อยู่ในร่างกายของเจเรมี่ ก็ยิ่งทำให้เธอเกลียดลาน่ามากขึ้น