บทที่ 1216

ตอนนี้ไม่มีตำรวจอยู่นอกห้องที่ลาน่าถูกฆาตกรรมแล้ว

เจเรมี่มองไปรอบ ๆ หลังแน่ใจว่าปลอดภัยแล้ว เขาก็คว้ามือของเมเดลีนเข้าไปในห้องนั้น

“เจเรมี่ ประตูล็อกแล้วเราจะเข้าไปได้ยังไง?” เมเดลีนรู้สึกเป็นกังวลเมื่อเห็นเจเรมี่หยิบคีย์การ์ดอีกใบขึ้นมาเปิดประตู

อาจจะเพราะวันนั้นลาน่าเสียเลือดมาก ตอนนี้แม้จะผ่านไปหลายวันแล้ว เมเดลีนจึงยังได้กลิ่นคาวเลือดอยู่

เมเดลีนเห็นจุดที่ลาน่าเสียชีวิต ในขณะที่มองไปที่รอยเลือดอันคดเคี้ยวบนพื้น

กลังจากปิดม่านลงเจเรมี่ก็เปิดไฟเพื่อมองหาหลักฐานพร้อมกับเมเดลีนทันที

เมเดลีนรู้ว่าไรอันพยายามใส่ร้ายเจเรมี่ ตอนที่เขาขอให้เธอไปที่ร้านกาแฟเขาก็ได้โทรหาเจเรมี่ให้มาที่โรงแรม

พนักงานที่ปรากฏตัวในตอนนั้นก็ถูกจัดเตรียมโดยไรอันเช่นกัน

ไรอันสั่งอาหารมาล่วงหน้า ดังนั้นเมื่อเจเรมี่เข้ามาพนักงานก็เลยกลายเป็นพยานโดยไม่ได้ตั้งใจ

ในเวลาเดียวกันนี้กล้องวงจรปิดตรงโถงทางเดินก็ ‘ไม่ทำงาน’ พอดี

ผู้ชายคนนี้มีกลยุทธ์วางแผนมาอย่างดีและแม่นยำ

อย่างไรก็ตามเมเดลีนปฏิเสธที่จะเชื่อว่าไรอันจะสามารถทำสิ่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

เธอหยิบไฟฉายที่นำติดตัวมาเปิดดูบริเวณที่ลาน่าเสียชีวิตอย่างระมัดระวัง

ไรอันมาที่นี่ในวันนั้นและมีปฏิสัมพันธ์กับลาน่า ดังนั้นเขาจึงต้องทิ้งของบางอย่างไว้ หรือต้องเอาของบางอย่างไป

ทว่ากลับมีบางอย่างทำให้เมเดลีนสับสน “เจเรมี่ พวกเขาเอาลายนิ้วมือของคุณไปไว้บนปืนได้ยังไง?”

“ไม่ยาก ตราบใดที่ไรอันมีสิ่งที่ผมสัมผัส เขาก็จะสามารถเก็บลายนิ้วมือของผมได้ สิ่งนี้คงไม่ยากไปสำหรับเขา” เจเรมี่มองออกทั้งหมด

เมเดลีนรู้สึกงุนงง “ทำไมเขาถึงต้องทำกับคุณแบบนี้คะ? ฉันไม่คิดว่าเขาต้องการทำให้คุณจนมุมแค่เพราะฉัน”

“คุณอาจเป็นหนึ่งในเหตุผล แต่ก็ไม่ใช่ทั้งหมด” เจเรมี่มองเข้าไปในดวงตาที่สับสนของเมเดลีน ดวงตาที่ลึกล้ำของเขาเต็มไปด้วยความสงบและมั่นใจ “แม้ว่าไรอันจะดูราวกับว่าเขารู้ทุกอย่าง แต่ก็มีบางอย่างที่เขาไม่รู้ นั่นคือตัวตนที่แท้จริงของผมในอินเตอร์โพล”