บทที่ 1226

เมื่อเมเดลีนตื่นมาในวันรุ่งขึ้น เธอก็เห็นไรอันอยู่ข้างเตียง

เธอมองดูคนเจ้าเล่ห์อย่างระแวดระวังและไม่พูดอะไร

ในทางกลับกัน ไรอันก็กำลังมองตรงมาที่เธอด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ บนใบหน้า

“คุณเสียเลือดมาก ผมเลยเอาซุปมาเติมพลังให้ ล้างหน้าล้างตาแล้วมาดื่มสักหน่อยสิ”

เมเดลีนมองซุปบนโต๊ะข้างเตียงและเดินไปที่ห้องน้ำ

“เอวลีน ตอนนั้นเจเรมี่ทำร้ายคุณขนาดนั้น ทำไมคุณถึงยังรักเขาอยู่ล่ะ?” เสียงอยากรู้อยากเห็นของไรอันดังขึ้นมาจากนอกห้องน้ำ

เมเดลีนไม่ตอบ และเปิดประตูออกมาหลังจากชำระร่างกายเสร็จเท่านั้น

ไรอันยืนอยู่ที่ประตู ในตอนนี้เขาดูอ่อนโยนและเป็นผู้ดีโดยไม่มีใครคิดเลยว่าเขาจะเป็นฆาตกรเลือดเย็นได้

เมเดลีนมองเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่ม “การรักใครสักคนมันจำเป็นต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ?” เธอย้อนถามแล้วนั่งลงบนเตียง

ไรอันเดินไปเปิดกระติกรักษาอุณหภูมิให้ จากนั้นเขาก็เทซุปออกมาบางส่วนแล้วยื่นให้เธอ

เขามองไปที่ผ้าพันแผลตรงแขนของเมเดลีนและดึงถ้วยกลับ

“ให้ผมป้อนนะ” ไรอันพูดพลางใช้ช้อนตักซุปมาแล้วยกขึ้นจ่อตรงปากของเมเดลีน

“...” เมเดลีนหันหน้าปฏิเสธ “ฉันกินเองได้”

“คุณไม่อยากได้ยาถอนพิษแล้วใช่ไหม?” ไรอันถามเสียงเนิบ และมีความข่มขู่อยู่ในน้ำเสียง

เมเดลีนไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากปล่อยให้เขาป้อนซุปให้เธอ

ขณะที่กำลังกินซุป เธอก็เห็นเงาของคนคนหนึ่งเดินไปมาอยู่นอกประตูจากหางตา เมื่อเงยหน้าขึ้นเธอก็เห็นนักข่าวสองสามคนกำลังถ่ายรูปมาจากนอกห้อง

สื่อได้ข่าวว่าเธอเข้าโรงพยาบาลเร็วมาก ซึ่งก็พอเดาได้ว่าน่าจะมาจากไรอันที่เป็นคนปล่อยข่าวออกไป

“คุณเองไม่ใช่เหรอที่อยากแกล้งทำเป็นตัดความสัมพันธ์กับเจเรมี่แล้วทำให้พวกเขาคิดว่าคุณอยู่กับผม? ผมก็แค่เติมเต็มความต้องการให้คุณก็แค่นั้น” ไรอันพูดอย่างเมินเฉย แล้วป้อนซุปให้เมเดลีนต่อ

เมเดลีนเบนสายตาของตัวเองและยิ้ม “ขอบคุณที่ทำตามความต้องการของฉันค่ะ ไรย์ นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการจริง ๆ”

ไรอันยิ้มเยาะ “เอวลีน ผมชักจะสนใจคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วสิ”