บทที่ 1229

เมเดลีนจับที่มุมกระดาษและมองเด็กหญิงตัวน้อย เธอบังคับตัวเองให้สงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด

“ลิลลี่ เดี๋ยวแม่จะไปหา ยืนเฉย ๆ อย่าขยับ โอเคไหมจ๊ะ?” เมเดลีนพูดคุยกับเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ และก้าวไปข้างหน้าเพื่อพยายามเข้าใกล้เธอทีละนิด

ทว่าลิเลียนส่ายหน้า ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้าโศก

เมเดลีนหยุดเท้าของเธอไว้ เพราะกังวลว่าจะไปกระตุ้นลูกสาวหากเข้าไปใกล้เธออีก

“เธอคือลูกสาวคุณใช่ไหมครับ คุณนายวิทแมน?” ตำรวจที่อยู่ด้านหนึ่งถามด้วยความสงสัย

เมเดลีนพยักหน้า ดวงตาสีแดงของเธอจ้องมองไปยังลูกสาวของเธอที่กำลังหันหน้าไปปะทะกับสายลม

หัวใจของเธอเจ็บปวดราวกับถูกเผาไหม้ แต่เธอก็ยังสับสนอยู่ว่าทำไมเด็กหญิงตัวน้อยถึงได้มาอยู่ที่นี่

ในขณะที่กำลังรู้สึกงงงวยอยู่นั้น เธอก็ได้ยินเสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจอีกครั้ง

“คุณนายวิทแมน ถ้าเธอเป็นลูกสาวของคุณ คุณก็ควรจะลองคุยและถามดูนะครับ ว่าเธอต้องการอะไร พยายามให้เธอลงมาจากตรงนั้นเร็ว ๆ จะดีกว่า มันน่ากลัวเกินไปถ้าจินตนาการว่าจะเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่พลัดตกลงไป”

ดวงตาของเมเดลีนเป็นสีแดงขณะมองลิเลียนซึ่งกำลังทำหน้ามุ่ย เธอเม้มริมฝีปากเข้าหากันด้วยความโศกเศร้า

“เธอพูดไม่ได้”

เมื่อตำรวจได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจ อย่างไรก็ตามสื่อซึ่งอยู่ที่อีกด้านหนึ่งกลับไม่แปลกใจ

ย้อนกลับไปตอนที่พวกเขาไปสัมภาษณ์และถูกคาเลนไล่ออกมา ในขณะนั้นคาเลนบอกพวกเขาว่าที่ลิเลียนพูดไม่ได้เป็นเพราะลาน่า

ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะเป็นเรื่องจริง

“คุณนายวิทแมนดูเหมือนว่าลูกสาวของคุณจะกลายเป็นใบ้ไปจริง ๆ หลังจากที่ถูกลาน่า จอห์นสันรังแก ตอนนี้ลาน่าถูกฆาตกรรม แบบนั้นแล้วเจเรมี่ดูจะมีแรงจูงใจให้ฆ่าเธออย่างชัดเจนเลยนะครับ” ตำรวจคนหนึ่งวิเคราะห์สถานการณ์และพูดอย่างมั่นใจ

เมเดลีนจ้องมองที่เขาอย่างเย็นชา “คุณกำลังพยายามช่วยลูกสาวของฉันหรือกำลังวิเคราะห์คดีอาชญากรรมอยู่กันแน่? ตำรวจมีหน้าที่จับฆาตกรตัวจริงอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ฉันต้องการในตอนนี้คือช่วยลูกสาวของฉัน!”

“...”

ตำรวจเมื่อได้ยินเช่นนั้นก็หน้าเจื่อนไป จากนั้นเขาก็เปลี่ยนหัวข้อ

“งั้นคุณควรถามเธอนะครับ ว่าเธอต้องการอะไร เธอพูดไม่ได้ก็จริง แต่คุณสามารถขอให้เธอเขียนลงกระดาษได้ คุณเป็นแม่ของเธอ และเธอก็ยังเด็กมาก ผมแน่ใจว่าเธอจะฟังคุณ”

‘เธอต้องการอะไร…’