บทที่ 1231

“ลิลลี่!” หัวใจของฟาเบียนแทบกระโจนออกจากอก เขาไม่สนใจอะไรและได้แต่พุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

“โอ้พระเจ้า เธอตกลงไปแล้ว!”

“นี่มันสูง 28 ชั้นนะ! ถ้าตกลงไปเธอตายแน่!”

นักข่าวอ้าปากค้าง แต่ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ยังพยายามจับภาพช่วงเวลานี้ไว้ด้วยกล้องของพวกเขา

ในชั่วพริบตาเมเดลีนก็รู้สึกถึงลมพัดวูบจากด้านข้างของเธอ

ลมที่พัดมาพร้อมกลิ่นอันคุ้นเคยโอบล้อมเธอไว้

เธอมองไม่เห็นเจเรมี่ เพราะเขาพุ่งผ่านตัวเธอไปอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า ขณะที่ผลักเธอออกจากเขตอันตราย เขาก็กระโดดลงไปโดยไม่คิด

“กรี๊ด!” ใครบางคนกรีดร้องเมื่อเห็นร่างของชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นก่อนจะกระโดดลงไปโดยไม่รีรอ พวกเขาตกใจมากกับภาพที่เห็น

เมเดลีนถูกผลักไปด้านข้างและมองร่างสูงที่ผ่านไปด้วยความตะลึง เธอรู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจขณะที่รู้สึกว่าประสาทสัมผัสและสติสัมปชัญญะทั้งหมดได้เลือนหายไปจากตัวเธอแล้ว

“เจเรมี่…” เธอเรียกชื่อเจเรมี่อย่างเหม่อลอย ขณะที่น้ำตาไหลรินจากดวงตาของเธอ

เมเดลีนอยากจะวิ่งไปดู แต่ก่อนที่เธอจะได้ทันทำตามที่ใจคิด ขาของเธอกลับไร้ซึ่งเรี่ยวแรงในทันที

“เอวลีน!” ฟาเบียนรีบเข้าไปพยุงเธอ

เมื่อมองเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวและตื่นตระหนกของเมเดลีน เขาก็เข้าใจทันทีว่าทำไมเธอถึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้

“ไม่นะ อย่าทิ้งฉันไป เจเรมี่ ลิลลี่…”

เมเดลีนมองขอบของดาดฟ้าอันว่างเปล่า ในขณะที่สติของเธอเริ่มล่องลอยออกจากตัว

ตำรวจเองก็อึ้งไปนานเหมือนกัน ก่อนจะรีบวิ่งไปดูทางที่เจเรมี่กระโดดลงไป

พวกเขาคิดว่าจะได้เห็นฉากนองเลือด แต่น่าแปลกที่พวกเขาเห็นว่าทั้งสองคนยังคงปลอดภัยดี