บทที่ 1234

เมเดลีนยกมุมยิ้มปากอย่างพึงพอใจ ก่อนจะชำเลืองมองไรอันที่อยู่ข้าง ๆ “ไรย์ ไปกันเถอะ”

ไรอันมองเธอด้วยความรักใคร่ จากนั้นก็ยกมือขึ้นต่อหน้าทุกคนพลางโอบไหล่ของเมเดลีน

แน่นอนพฤติกรรมของเขามีขึ้นเพื่อกระตุ้นเจเรมี่

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังมองเจเรมี่อย่างผู้ชนะ ก่อนจะจากไปอย่างมั่นใจโดยมีเมเดลีนในอ้อมแขน

ข่าวเจเรมี่ถูกจับหลังจากช่วยลูกสาวของเขาแพร่สะพัดอย่างรวดเร็ว

ทุกคนยังได้รู้เกี่ยวกับสิ่งที่เมเดลีนพูดกับเจเรมี่ก่อนที่จะจากไปพร้อมกับไรอันอีกด้วย

ทว่าเธอไม่สนใจเกี่ยวกับเรื่องวุ่นวายบนอินเทอร์เน็ตเหล่านั้น หลังจากกลับไปที่บ้านกับไรอัน เธอก็พยายามหาโอกาสนำชุดของไรอันที่มีรอยควันนั้นออกมา

แต่ไรอันไม่เปิดโอกาสให้เธอเลย เขาอยู่กับเธอตลอดเวลา รวมถึงเปิดทีวีดูดูข่าวเกี่ยวกับการจับกุมของเจเรมี่ด้วยซ้ำ

“ที่จริงผมก็ไม่ได้หวังว่าเจเรมี่จะเสียสละทุกอย่างเพื่อลูกและภรรยาได้ขนาดนี้” ไรอันคลี่รอยยิ้มอย่างพึงพอใจ จากนั้นเขาก็มองเมเดลีนที่กำลังนิ่งเงียบ “คุณเองก็ทำได้ดีเหมือนกัน เพื่อให้เจเรมี่ยังมีชีวิตอยู่และทำให้ผมรู้สึกพอใจกับการแสดงของคุณ คุณยอมโดนตราหน้าว่าเป็นผู้หญิงใจโลเล”

ขณะที่ฟังคำพูดของไรอัน จู่ ๆ เมเดลีนก็ยิ้มออกมาอย่างขมขื่น จากนั้นเธอก็พิงโซฟาด้วยความเหนื่อยล้าขณะที่มองไปข้างหน้าอย่างว่างเปล่า

“บางทีฉันอาจจะไม่ได้ถูกกำหนดมาให้อยู่กับเขา” เธอถอนหายใจขณะที่น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาจากหางตาของเธออย่างเงียบเชียบ “ฉันแยกทางและกลับมาหาเขาตั้งหลายครั้ง แต่เราก็ยังอยู่ด้วยกันไม่ได้ ฉันแค่โหยหาชีวิตที่เงียบสงบ ทำไมมันถึงยากเย็นนักนะ?”

ไรอันไม่คิดว่าเมเดลีนจะแสดงอารมณ์ออกมาชัดเจนอย่างนั้น หลังจากเห็นน้ำตาของอีกฝ่าย เขาก็สงสารเธอเล็กน้อยและยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาให้ จากนั้นก็เขาปลอบเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“ในเมื่อไม่คู่ควรกัน แล้วฉันจะฝืนใจไปอยู่กับเขาทำไม? ความรู้สึกเป็นสิ่งสำคัญในการแต่งงาน แต่ถ้าคนสองคนไม่เหมาะสมกัน แม้ว่าพวกเขาจะถูกบังคับให้อยู่ด้วยกัน พวกเขาก็จะไม่มีความสุขเหมือนกัน”

เมเดลีนหันไปมองตาของไรอัน ในแววตานั้นไม่มีความรังเกียจหรือดูถูกอีกแล้ว

“ฉันอยากเจอเขา”

“ได้สิ” ไรอันตอบโดยไม่ลังเล

เมเดลีนยิ้ม ขณะที่มีประกายในแววตาสวยงามของเธอ

วันต่อมาเมเดลีนก็พาลิเลียนไปที่สถานีตำรวจ

ในห้องขังเธอเห็นชายผู้น่าสงสารแต่งกายด้วยชุดนักโทษ

สีหน้าของเจเรมี่ดูแย่มาก ยาพิษเหล่านั้นได้ทรมานเขาจนสาหัส