บทที่ 1235

ราวกับเวลาหยุดนิ่งไปในวินาทีที่เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ พูดคำนั้นออกมาจากปากของเธอ

ทั้งเมเดลีนและเจเรมี่ต่างตกตะลึงไปในเวลาเดียวกัน พวกเขาแทบไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่พวกเขาได้ยิน

เจเรมี่ยังสงสัยว่าเขาเห็นหลอนไปเองหรือเปล่า นี่เจ้าหญิงตัวน้อยของเขาเพิ่งเรียกเขาว่า ‘แดดดี้’ อย่างนั้นเหรอ?

อย่างไรก็ตามลิเลียนรู้สึกสับสน ในขณะนี้สิ่งที่เธอเห็นคือพ่อของเธอไม่สนใจเธอ ดวงตากลมโตมองไปยังเจเรมี่ที่ไม่ขยับเขยื้อน ในขณะที่ขนตาหนาของเธอก็ขยับเบา ๆ จากนั้นร่องรอยของความอ้างว้างก็ฉายผ่านดวงตาของเธอ

“แดดดี้” ลิเลียนอ้าปากแล้วร้องเรียกอีกครั้ง

เสียงเล็ก ๆ ที่ร้องเรียกว่า ‘แดดดี้’ ยังชัดเจนก้องอยู่ในหูของเจเรมี่

ในตอนนี้เขาแน่ใจแล้วว่าไม่ได้ได้ยินผิดไป

นี่ไม่ใช่สิ่งที่เขาหลอนไปเอง

เจเรมี่รีบย่อตัวลงมามองใบหน้าที่เหมือนตุ๊กตาตัวเล็ก ๆ ตรงหน้าเขาทันที ก่อนที่นัยน์ตาคมของเขาจะเอ่อไปด้วยน้ำใส ๆ

“ลิลลี่”

เขายกมือขึ้นลูบใบหน้าของลิเลียนอย่างอ่อนโยน

“ลิลลี่ ลูกพูดได้ ตอนนี้ลูกเรียกแดดดี้ได้แล้ว”

หัวใจของเขาเต้นแรงในขณะที่น้ำเสียงสั่นเครือ

ลิเลียนของเขากลับมาพูดได้อีกครั้ง!

เขารอเวลานี้มาหลายปี รอให้ลูกเรียกเขาว่า ‘แดดดี้’

เมื่อลิเลียนรู้สึกว่าเจเรมี่ยอมรับตัวเองแล้ว รอยยิ้มแสนหวานก็ผุดขึ้นบนใบหน้าที่เหมือนตุ๊กตาในทันที

ทว่าเธอไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อของเธอถึงตาแดง

‘แดดดี้ร้องไห้เหรอ?

‘ทำไมล่ะ?’

ลิเลียนกะพริบตาโตของเธอและยื่นมือเล็ก ๆ ขาวอวบของเธอออกไปเช็ดน้ำตาจากหางตาของเจเรมี่อย่างเบามือ จากนั้นเธอก็ยิ้มอย่างไร้เดียงสา ลักยิ้มที่อ่อนหวานและน่ารักของเธอช่วยรักษาหัวใจที่ขมขื่นและเย็นชาของเขาเอาไว้