บทที่ 1246

ไรอันเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น จากนั้นก็ได้ยินเสียงดังเหมือนมีอะไรตกลงบนพื้นเสียงดัง

เขาขมวดคิ้วด้วยความสับสนและรีบเดินเข้าไป จากนั้นก็ต้องตกตะลึงกับสิ่งที่เห็นตรงหน้า

“เอวลีน!”

เขารีบวิ่งเข้าไปหาเมเดลีนซึ่งเมามายและกำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น ก่อนจะช่วยพยุงเธอให้ลุกขึ้น

เมเดลีนผลักเขาออกอย่างแรง “ปล่อยฉัน!”

เธอหยิบขวดไวน์แดงขึ้นมาแล้วกระดกทันที

หญิงสาวยังคงสวมเสื้อผ้าที่เปียกปอนไปทั้งตัว รวมถึงเส้นผมและดวงตาของเธอเองก็เปียกปอนเช่นเดียวกัน

“ทำไมเขาถึงพูดกับฉันแบบนี้? ทำไม?” เมเดลีนร้องไห้อย่างหนักพลางบ่น “ฉันทนได้ทุกอย่างตราบใดที่เขายังสบายดี แต่ทำไมจู่ ๆ เขาถึงบอกว่าเหนื่อยล่ะ?”

เมเดลีนหัวเราะเยาะตัวเองอย่างขมขื่น “กี่ปีแล้วนะ? กี่ปีแล้วที่ฉันรักผู้ชายคนนี้มาตลอด?” เธอถามตัวเองขณะที่เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาแดงก่ำและเต็มไปด้วยน้ำตาแล้วมองไรอันซึ่งกำลังขมวดคิ้ว

“ฉันชอบเขาทันทีที่เห็นหน้า เขาทำร้ายฉันและทำให้ฉันมีแผลใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา แต่ฉันก็ยังให้อภัยเขา แล้วมันเกิดอะไรขึ้นกัน? เฮอะ…”

เธอยิ้มประชดประชัน “สุดท้ายครอบครัวก็ไม่ได้สำคัญไปมากกว่าเงินสินะ ผู้หญิงเป็นเพียงเครื่องประดับในชีวิตของผู้ชายก็เท่านั้น สิ่งที่เขาต้องการมากที่สุดคือชื่อเสียง และสถานะทางสังคม ใช่ไหม?”

เธอมองไรอันด้วยรอยยิ้มทั้งน้ำตา ก่อนจะหยิบขวดไวน์แดงขึ้นมาดื่มอีกครั้ง

ไรอันรีบคว้าขวดไวน์ในมือเธอโยนทิ้งไป จากนั้นเขาก็ประคองใบหน้าที่ร้องไห้อย่างหนักของเมเดลีนไว้ในมือ เขาขมวดคิ้วแน่นมองเธอด้วยแววตาที่จริงจัง

“เขาทำร้ายคุณมามาก คุณก็ไม่ควรให้อภัยเขาสิ

“เอวลีน หยุดคิดถึงผู้ชายคนนั้น แล้วลองให้ผมเข้าไปอยู่ในหัวใจคุณแทนสิ ผมจะรักและทะนุถนอมคุณอย่างจริงใจเอง”

“ฮึ.. หึหึหึ…”

เมเดลีนปัดมือของไรอันออก ก่อนที่จะเปิดไวน์อีกขวดแล้วจิบเพียงเล็กน้อย

“คุณจะรักฉันอย่างจริงใจงั้นเหรอ? ไรอัน ไม่คิดหน่อยเหรอว่าคุณเป็นคนหน้าซื่อใจคดมากแค่ไหนเวลาที่พูดออกมาแบบนั้น? ผู้ชายที่เคยเสี่ยงชีวิตเพื่อฉัน ตอนนี้เขาทิ้งฉันเพื่อครอบครัวและเกียรติยศไปแล้ว แล้วคุณล่ะ? คุณจะปฏิบัติต่อฉันอย่างดีและทำทุกอย่างเพื่อฉันงั้นเหรอ?”