บทที่ 1247

เมื่อเห็นท่าทางจริงจังของเมเดลีน ไรอันก็วางถ้วยกาแฟลงและมองเมเดลีนด้วยความสงสัย “คุณอยากจะคุยกับผมเรื่องอะไร?”

เธอหลุบตาลงเล็กน้อย ก่อนที่จะหันหลังกลับ และเดินไปที่หน้าต่าง “เมื่อคืนมันยากสำหรับฉันที่จะต้องยอมรับความเลือดเย็นของเขา บางทีคุณอาจจะพูดถูก ว่าฉันควรปล่อยเขาไป บางทีการแต่งงานระหว่างฉันกับเจเรมี่อาจเป็นเพียงฉันฝ่ายเดียวที่รู้สึกไปเอง”

ไรอันมองแผ่นหลังงดงามของเมเดลีนอย่างครุ่นคิด

“แล้วเรื่องที่คุณอยากจะคุยกับผมก็คือ...”

“ฉันไม่รู้ว่าเขาจะต้องได้รับโทษแบบไหน ฉันได้แต่หวังว่าถ้าเขาต้องตายจริง ๆ อย่างน้อยในช่วงเวลาก่อนที่จะโดนประหาร เขาจะไม่ต้องเจ็บปวดมาก”

ไรอันค่อย ๆ เข้าใจความหมายที่เมเดลีนอยากจะสื่อ “คุณอยากให้ผมเอายาถอนพิษให้เจเรมี่ใช่ไหม?”

“ค่ะ ไม่ว่าคำตัดสินจะเป็นยังไง ฉันหวังแค่ว่าคุณจะให้ยาถอนพิษกับเขา”

เมเดลีนหันกลับมา ดวงตาที่หม่นหมองของเธอดูเหมือนจะมีพลังวิเศษที่ทำให้ไรอันเหม่อลอยไปชั่วขณะ

“ฉันรู้ว่าเขาอาจไม่เห็นคุณค่าเหมือนตอนที่เขารู้ว่าฉันเสียสละตัวเองมาเจอคุณเพื่อเอายาให้เขา เขาค่อนข้างจะเจ็บปวดและไม่ยอมให้ฉันฉีดยาให้ แล้วยังขว้างยาสามขวดสุดท้ายทิ้งด้วยซ้ำ”

เธอถอนหายใจด้วยรอยยิ้มเศร้า “นี่อาจเป็นอัตตาของเขาในฐานะลูกผู้ชาย แต่ไม่ว่าเขาจะยอมรับหรือไม่ นี่คือสิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากจะทำเพื่อเขา”

หลังจากฟังคำพูดของเมเดลีน ไรอันก็ตกอยู่ในภวังค์ความคิดอีกครั้ง

ดูเหมือนเขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ จากนั้นเขาก็หันหลังเดินไปที่ตู้เซฟและป้อนรหัสผ่านต่อหน้าเมเดลีน หลังจากนั้นไรอันก็หยิบยาถอนพิษออกมาส่งให้เมเดลีน

“เอาไปให้เขา”

เมเดลีนมองไรอันอย่างไม่เชื่อสายตา “คุณเต็มใจให้ฉันจริง ๆ เหรอคะ?”

“ในเมื่อนี่คือสิ่งสุดท้ายที่คุณอยากทำเพื่อเขา ผมก็ไม่อยากทำให้คุณผิดหวังอีก” ไรอันมองเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่น

เมเดลีนค่อย ๆ ยกมือรับยานั่นมาไว้กับตัวเอง

ยาถอนพิษนั้นมีน้ำหนักเบา ทว่าเธอกลับรู้สึกว่ามันหนักเหลือเกินเมื่ออยู่ในมือเธอ

“ขอบคุณนะคะ” เมเดลีนขอบคุณเขา ในขณะที่ดวงตาของเธอเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้ง “ที่จริง วันนั้นฉันเห็นคุณเก็บมันไว้ในตู้เซฟ ฉันก็เลยแอบเข้ามาและพยายามเปิดตู้เซฟ แต่ก็ทำไม่สำเร็จ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไรอันก็ดูจะงุนงง เขาไม่คิดเลยว่าเมเดลีนจะสารภาพเรื่องนี้ออกมา

เขาจึงยิ้มและพูดกับเธอ “ที่จริงผมรู้อยู่แล้ว”

“คุณรู้เหรอคะ?” เมเดลีนเบิกตากว้างด้วยความสับสน