บทที่ 1262

“ตื่นแล้วเหรอ” เสียงทุ้มต่ำของไรอันดังขึ้นในหูราวกับเป็นฝันร้ายสำหรับเธอ

เมเดลีนมองไปเห็นไรอันที่กำลังนั่งจิบกาแฟ อยู่ข้าง ๆ ด้วยท่าทางสบาย ๆ

เขาดูไม่เหมือนอาชญากรซึ่งกำลังเป็รที่ต้องการตัวในตอนนี้

เมื่อเมเดลีนกำลังจะขยับตัว เธอก็ตระหนักได้ว่ามือทั้งสองข้างกำลังโดนมัดเอาไว้ที่ด้านข้างของเก้าอี้

เมื่อหันมองไปด้านข้าง เธอก็เห็นท้องฟ้าสีฟ้าใสและเมฆสีขาวด้านนอก

นี่พวกเขากำลังอยู่ในอากาศอย่างนั้นเหรอ?

เธออยู่บนเครื่องบิน!

เมเดลีนกัดฟันแล้วมองผู้ชายตรงหน้าที่กำลังทำหน้าระรื่นด้วยความเกลียดชัง

“จะพาฉันไปไหน ไรอัน?”

“ไปบ้านของเรา” ไรอันตอบโดยไม่เงยหน้ามอง

แววตาของเมเดลีนมีเพียงความเย็นชา “เลิกเพ้อฝันได้แล้ว ฉันไม่เคยชอบคุณเลย”

“แต่คุณก็ไม่สามารถลบความจริงที่อยู่บนทะเบียนสมรสเราได้ เพราะคุณยังเป็นภรรยาของผมอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ว่าคุณจะชอบผมหรือไม่ก็ตาม” ไรอันเงยหน้าขึ้นยิ้ม “ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนเราก็แต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว”

ได้ยินอย่างนั้นเมเดลีนก็ต้องฝืนทนกับความจริงที่ว่าเธอกับไรอันแต่งงานกันแล้วอย่างถูกต้องตามกฎหมาย

ชายหนุ่มมองสายตาที่ไม่พอใจนั้นด้วยรอยยิ้ม “ผมจะบอกให้ด้วยว่าที่จริงแล้วเป็นผมเองที่เสนอต่อทางเจ้าหน้าที่ระดับสูงของอินเตอร์โพล ว่าผมจะต้องปกป้องคุณและครอบครัวด้วยการแต่งงานกับคุณ แน่นอน พวกเขาคงไม่รู้ว่าผมจะเสนอแผนแบบนั้นด้วยเหตุผลส่วนตัว”

“คุณมันน่ารังเกียจจริง ๆ ไรอัน”

ไรอันหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่เห็นด้วยพลางบีบคางของเมเดลีน

เมเดลีนหันหน้าหลบ แต่ไรอันก็บังคับให้เธอหันมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง จากนั้นเธอก็เห็นความน่ากลัวและเลวร้ายปรากฎในดวงตาของเขา

“ใช่ ผมมันน่ารังเกียจ เพราะแบบนั้นคุณก็จะไม่ได้เห็นหน้าเจเรมี่ไปอีกตลอดชีวิต”

“คุณกำลังพูดบ้าอะไร?” ได้ยินอย่างนั้นเมเดลีนก็ไม่สามารถเผชิญหน้าอีกฝ่ายอย่างใจเย็นได้อีกต่อไป “คุณกำลังพยายามจะทำอะไร ไรอัน?”

เมเดลีนพยายามดิ้นขัดขืนสุดกำลัง

แต่ไรอันก็เพียงแค่ยิ้มและปล่อยมือของเขาออก

ไม่นานอดัมก็ก็ปรากฏตัวอีกครั้ง