บทที่ 1263

เจเรมี่รีบลุกจากโซฟาทันที “เธออยู่ที่ไหน?”

“เราเพิ่งรู้มาว่าไรอันมีเครื่องบินเจ็ตส่วนตัว เขาขึ้นเครื่องไปแล้วเมื่อคืน พวกเขากำลังออกจากเกลนเดล!”

“จุดลงจอดของเครื่องบินลำนั้นอยู่ที่ไหน?” เจเรมี่ถามด้วยความกังวลใจ

“ตอนนี้ยังไม่รู้ครับ” ลูกน้องหนุ่มส่ายหัว แต่ในไม่ช้าเขาก็ให้ความหวังกับเจเรมี่อีกครั้ง “แต่เรดาร์สามารถตรวจจับได้ว่าเครื่องบินยังคงบินอยู่ในขณะนี้”

ดวงตาที่มืดมนของเจเรมี่ค่อย ๆ สว่างขึ้นอย่างชัดเจน

เขากลับไปที่คฤหาสน์วิทแมนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ

ระหว่างทางที่เขาเดินออกมาแจ็คสันและลิเลียนก็เดินตามหลังออกมาด้วย

“แดดดี้ยังไม่เจอแม่อีกเหรอครับ?” แจ็คสันถามอย่างไม่สบายใจ

เจเรมี่จึงนั่งย่อตัวลง แล้วลูบใบหน้าเด็กน้อยอย่างเอ็นดูก่อนจะยิ้มอย่างอ่อนโยนราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิให้กับพวกเขา

“แจ็ค ดูแลน้องสาวของลูกให้ดี แดดดี้จะพาแม่กลับบ้านอย่างแน่นอน”

แจ็คสันพยักหน้า แต่คิ้วเล็กของเขาขมวดแน่น

เจเรมี่เห็นได้เลยว่าลูกชายของเขายังคงกังวลเกี่ยวกับเมเดลีน ซึ่งไม่ต่างกันกับเขาเลย

จะไม่มีใครมาแทนที่ตำแหน่งของเมเดลีนในหัวใจเขาได้ เขายอมเสียเลือดแทนดีกว่าต้องเห็นเธอเจ็บปวด

เขากังวลเรื่องความปลอดภัยของเมเดลีนมากจนทำให้ความคิดเริ่มฟุ้งซ่าน แต่ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกตัวว่าลูกสาวตัวน้อยกำลังดึงชายเสื้อของเขาอยู่เบา ๆ

ลิเลียนเองก็ขมวดคิ้วเช่นกัน เธอไม่ได้พูด แต่พยายามเหยียดแขนเล็ก ๆ ของเธอออกมากอดเจเรมี่ “แดดดี้”

เสียงเรียกหวาน ๆ นั้นทำให้เจเรมี่ใจเต้นแรง และรู้สึกอบอุ่นในหัวใจเป็นอย่างมาก

“ลิลลี่ที่รัก เดี๋ยวแดดดี้จะพาแม่กลับบ้านเราเอง ลูกสองคนต้องเชื่อฟังและไม่ดื้อ โอเคไหม?”

เขาเอ่ยเบา ๆ และเด็กทั้งสองก็พยักหน้าพร้อมกัน