บทที่ 1264

“อาบน้ำแล้วเปลี่ยนเสื้อผ้าให้มาดามสิ” เขาสั่ง

สาวใช้ทั้งสองตอบพร้อมกันว่า “ค่ะ ท่าน”

จากนั้นไรอันก็เห็นเมเดลีนจ้องมาที่เขาก่อนจะหันหนีไป

สาวใช้สองคนเดินไปหาเมเดลีนอย่างเป็นมิตรเพื่อช่วยเธออาบน้ำ และเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่

เธออยากจะปฏิเสธ แต่ทำไม่สำเร็จ เธอรู้ว่าเป็นเพราะยาที่ถูกฉีดเข้าไปสองโดสนั่น และตอนนี้มันก็มีผลต่อร่างกายเธอมาก

หลังจากที่ไรอันออกจากห้องไป หญิงสาวคนหนึ่งก็รีบวิ่งมาหาเขาด้วยท่าทางเขินอาย และเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ไรย์ ฉันเดาว่าตอนนี้คุณคงพอมีเวลาว่างบ้างแล้วใช่ไหมคะ? เราคุยกันหน่อยได้ไหม?”

ไรอันแสยะยิ้มให้ผู้หญิงตรงหน้าและเดินลงไปข้างล่างอย่างเกียจคร้าน

เขาดูข่าวที่โผล่ออกมาทางโทรศัพท์อย่างไม่แยแส ตอนนี้เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งในเกลนเดลและคนของอินเตอร์โพลต่างก็กำลังตามหาที่อยู่ของเขา

และเขาก็จะไม่ปล่อยให้โดนจับตัวได้ง่าย ๆ แน่

ไรอันโยนโทรศัพท์ทิ้งแล้วเงยหน้าขึ้น ราวกับว่ากำลังดูถูกทุกสิ่งบนโลกใบนี้

“ไรย์ ฉัน…”

“คุณโจนส์ จากนี้ไปเรียกฉันว่าคุณโจนส์” เขาขัดจังหวะอย่างเย็นชา พลางเหลือบมองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เข้าใจไหม?”

“แต่ ไรย์…” หญิงสาวยังคงตั้งใจทำท่าทางออดอ้อน ทว่าหลังจากเห็นสีหน้าของไรอันที่เคร่งขรึมกว่าที่เคยเป็น เธอก็รีบทำตามที่เขาต้องการทันที “คุณ... คุณโจนส์”

ไรอันรู้สึกพอใจ แต่ก็ไม่ได้หันมองอีกฝ่าย “บอกมาสิ ว่าทำไมถึงเอาแต่ขอให้ฉันมาที่นี่ เธอมีเหตุผลอะไร?”

เมื่อหญิงสาวได้ยินอย่างนั้นเธอก็รีบย่อตัวนั่งลงข้าง ๆ เขา เธอเงยหน้ามองผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงและท่าทางเศร้า ๆ “ก็ไม่มีอะไรมากค่ะ ไรย์ เอ่อ ฉันหมายถึงคุณโจนส์ อันที่จริงก็แค่ที่ผ่านมาฉันยังไม่สามารถตัดใจจากคุณได้ แม้ว่าเวลาจะผ่านมาสักพักแล้ว"

ไรอันยิ้มเยาะและมองนาโอมิที่นั่งย่อตัวอยู่ข้าง ๆ เขา

“แน่ใจนะว่ายังปล่อยฉันไม่ได้? ฉันเดาว่าคงเป็นทรัพย์สมบัติของฉันล่ะสิ ที่ทำให้เธอลังเลใจที่จะปล่อย ใช่ไหม?”