บทที่ 1269

‘ดูเหมือนว่าไรอันจะจริงจังกับเรื่องนี้’

เมเดลีนมองท่าทางมั่นใจของอีกฝ่ายอย่างงุนงง

ทว่าเธอกลับไม่รู้จักกับใครที่เมืองวายเลย แล้วจะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะเสียใจถ้าไม่ได้เจอกับคนแปลกหน้าสองคนนี้?

“คิดว่าผมโกหกเหรอ?” ไรอันที่สังเกตว่าเมเดลีนสงสัยในตัวเขาเอ่ยแล้วหยิบอะไรบางอย่างในกระเป๋าเสื้อออกมา “ยังจำได้ไหมว่านี่อะไร?”

ทันทีที่เมเดลีนชำเลืองมองกำไลหยกในมือไรอัน การแสดงออกของเธอก็แปรเปลี่ยนไปย่ำแย่ทันที

เธอรีบเข้าไปหยิบมันมาจากไรอัน

สัมผัสเย็น ๆ ของกำไลข้อมือทำให้เธอรู้สึกราวกับว่ากำลังได้กลิ่นของใครบางคน

“แม่…”

เมเดลีนรีบดึงกำไลข้อมือออกมาดูคำที่สลักอยู่บนนั้นอย่างเหม่อลอย เธอแน่ใจว่ามันคือของของเอโลอิส!

เป็นของขวัญแต่งงานที่ฌอนมอบให้เอโลอีสระหว่างการแต่งงาน หลายปีมานี้เอโลอิสไม่เคยถอดมันออกจากมือเลย

มือเรียวจับที่กำไลข้อมือแน่นพร้อมด้วยความประหลาดใจ ขณะที่ดวงตากลมเริ่มแดงก่ำ

“นี่หมายความว่ายังไง ไรอัน?” เธอถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล “ทำไมคุณถึงมีกำไลแม่ฉัน? ทำไม?!

“คนที่คุณอยากให้ฉันเจอ พวกเขาเป็นใคร?!” เธอจับแขนไรอันแล้วถามอย่างไร้ความหวัง

มีความคิดอยู่ในใจ แต่เธอไม่กล้าแม้แต่จะคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

‘ฉันไม่กล้าคิดเรื่องนี้จริง ๆ’

ไรอันยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากรอบ ๆ ดวงตาและหยิบผมทัดหูให้เมเดลีน “ตราบใดที่คุณยังฟังคำสั่งของผม คุณจะต้องเซอร์ไพรส์”

‘เซอร์ไพรส์…’

หัวใจของเมเดลีนเต้นแรงพลางเหลือบมองรอยยิ้มที่เย่อหยิ่งและมั่นใจของไรอัน ก่อนจะกำหมัดแน่น

ในขณะนั้นเองอดัมก็ปรากฏตัวขึ้น

เขานำเข็มฉีดยาอีกเล่มมาและกำลังเดินเข้ามาหาเธอ

เมเเดลีนอยากจะปฏิเสธ แต่คำพูดของไรอันก่อนหน้านี้แวบเข้ามาในหัว

เธออยากเจอพวกเขามาก