บทที่ 1275

ฌอนนึกย้อนถึงเหตุการณ์ในวันนั้นแล้วคิ้วทั้งสองข้างของเขาก็ขมวดเข้าหากันแน่น

“มีบางอย่างที่พ่อไม่อยากบอก เพราะลูกอาจจะเจ็บปวด” ฌอนมีสีหน้าลำบากใจ

“พ่อคะ บอกหนูมาเถอะค่ะ ว่าเกิดอะไรขึ้น หลายปีมานี้หนูต้องทนกับความเจ็บปวดมาทุกรูปแบบ หนูรับได้ค่ะ” เมเดลีนแสดงความมุ่งมั่นอยากจะรู้

ฌอนจ้องมองลูกสาวด้วยความเสียใจ จากนั้นก็ตัดสินใจโพล่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนั้นออกมา

“เจเรมี่เป็นคนจุดไฟ พ่อไม่คิดเลยว่าเขาจะเชื่อฟังลาน่าเพียงเพราะสูญเสียความทรงจำ และกล้าทำสิ่งที่โหดร้ายแบบนั้นลงไป”

เมเดลีนรู้สึกบีบหัวใจเมื่อได้ยินคำตอบที่ฌอนให้มา

เธอกำหมัดแน่นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับความจริง

‘แม้ว่ามันจะเป็นคำสั่งของลาน่า แต่เจเรมี่ก็เป็นคนที่ลงมืออยู่ดี’

หลังจากประสบกับ 'ความตาย' ของเจเรมี่และความทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส เพราะเหตุนี้เธอจึงเลือกที่จะหลอกตัวเองและลืมเหตุการณ์ที่ทำให้ไม่สบายใจไปทั้งหมด

เธอเฝ้าบอกตัวเองว่าเจเรมี่ถูกลาน่าหลอกใช้และเขาเองก็ตกเป็นเหยื่อเช่นกัน

แต่ก็รู้สึกขอบคุณที่ฌอนและเอโลอิสยังปลอดภัย

‘ถึงแม่จะไม่เหมือนเดิม แต่ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่นั่นก็เป็นความหวังแล้ว’

ฌอนสังเกตเห็นภาวะที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของลูกสาว เขาจึงแตะไหล่เธอด้วยความอ่อนโยน

“เอาล่ะ อย่าคิดมาก ตราบใดที่เรายังกลับมาเป็นครอบครัวได้ มันก็เป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับพ่อแล้ว”

“หนูขอโทษค่ะพ่อ” เมเดลีนขอโทษ “เจเรมี่ทำเรื่องเลวร้ายขนาดนั้น และเกือบทำให้พ่อกับแม่ต้องจากไปจริง ๆ แต่หนูยัง…”

“ลูกไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องขอโทษ” ฌอนตัดบท ถ้าจะมีใครต้องขอโทษคงเป็นเขามากกว่าที่ทำให้ลูกสาวคนนี้ต้องผิดหวัง