บทที่ 1276

ฌอนถอนหายใจ “นี่เป็นสิ่งที่ดีที่สุดแล้วล่ะ ลูกกับเจเรมี่อยู่ด้วยกันมาหลายปี แต่ไม่เคยมีความสุขเลย คุณโจนส์ทั้งหน้าตาดีและมีความสามารถซึ่งไม่ได้มีเข้ามาในชีวิตง่าย ๆ ทั้งเขายังเป็นคนที่ช่วยชีวิตพ่อกับแม่เอาไว้อีกด้วย พ่อรู้สึกสบายใจนะ ถ้าลูกจะอยู่กับคุณโจนส์”

“คุณก็พูดเกินไปแล้วครับ คุณมอนต์โกเมอรี ผมไม่ได้ดีขนาดนั้นเลย”

“ผมแค่พูดความจริง” ฌอนชมอย่างจริงใจ “เพราะคุณกับเอวลีนจดทะเบียนกันอย่างถูกต้องตามกฎหมายแล้ว ดังนั้นก็เท่ากับว่าเราเป็นครอบครัวเดียวกัน คุณไม่ต้องทักทายผมในฐานะคุณมอนต์โกเมอรีก็ได้ เรียกผมว่า ‘พ่อ’ เหมือนเอวลีนเถอะ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของไรอันกว้างขึ้น ก่อนจะพูดอย่างไม่เขินอายว่า “พ่อ”

“ดี ๆ” ฌอนเองก็รู้สึกยินดี

ทว่าเมเดลีนกลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจนักเมื่อได้ยินไรอันเรียกคำว่า ‘พ่อ’

เธอฝืนยิ้มในขณะที่มองไรอัน “ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณ ออกไปกับฉันสักครู่ได้ไหม?”

เมเดลีนเอ่ยแล้วเดินออกไป “เดี๋ยวผมกลับมานะครับ พ่อ”

“ได้สิ” ฌอนเองก็ไม่รีบร้อน เขาเอาแต่จ้องแผ่นหลังของเมเดลีน เพราะกลัวว่าจะไม่ได้เจอลูกสาวสุดที่รักของเขาอีก

ไรอันยิ้มให้ฌอนแล้วตามเมเดลีนออกไปที่ลานบ้าน

เอโลอิสที่ไปหยิบคุกกี้ซึ่งเพิ่งอบใหม่ออกมา และเห็นว่าในห้องโถงมีฌอนอยู่เพียงคนเดียว เธอจึงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ ด้วยความผิดหวัง

“ไหนบอกว่าจะรอไงคะ? เธอกลับไปก่อนแล้วเหรอ?”

ฌอนรีบเข้าไปปลอบเอโลอิสทันที “เธอยังไม่ได้ไปไหน เดี๋ยวก็กลับมา ระหว่างนี้คุณไปเตรียมชาเพิ่มสิ พอคุณทำเสร็จเธอก็กลับเข้ามาพอดี”

“จริงเหรอ?” เอโลอิสยิ้มราวกับเด็ก ๆ ที่มีความหวัง

ฌอนยกมือขึ้นปัดผมที่บนหน้าผากไปทัดที่หลังใบหูของเธอ หลายปีผ่านไป แต่ความรู้สึกของเขาที่มีต่อภรรยากลับยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเท่านั้น

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเอโลอิสตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ในฐานะสามีเขาเองก็รู้สึกเศร้ามากเช่นกัน