บทที่ 1307

เมื่อเห็นแววตาและรอยยิ้มที่มุ่งร้ายของอีกฝ่ายผ่านหน้าจอโทรศัพท์ เจเรมี่ก็รู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

สัญชาตญาณบอกเขาทันทีว่าสิ่งที่อีกฝ่ายอยากให้ดูผ่านวิดีโอคอลต้องเกี่ยวข้องกับเมเดลีนแน่นอน

“แกทำอะไรลินนี่?” เจเรมี่พบว่ามันยากที่จะสงบสติอารมณ์

เขาถามด้วยความความโกรธที่เดือดพล่านอยู่ภายใน ทว่าไรอันกลับหัวเราะตอบเบา ๆ ก่อนจะหันกล้องไปที่พื้น

“พูดสิวะ ไรอัน!” เจเรมี่เริ่มหงุดหงิด

ไรอันดูปฏิกิริยาของเจเรมี่ด้วยความพอใจ ยิ่งเจเรมี่ทุกข์มากเท่าไร เขาก็ยิ่งรู้สึกดีขึ้นเท่านั้น

เขาไม่สนใจเจเรมี่พลางเดินไปยังห้องพักของเมเดลีน จากนั้นก็เล็งกล้องไปยังที่นอนเปื้อนเลือด

เจเรมี่รู้สึกว่าหัวใจกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เมื่อเห็นคราบเลือดขนาดใหญ่บนเตียง

“เห็นหรือยังเจเรมี่ วิทแมน? สีแดงที่แกเห็นบนเบาะมันสวยจริง ๆ ว่าไหม?” ไรอันกระตุ้นเจเรมี่ “มันคือเลือดจากผู้หญิงที่แกรักไงล่ะ”

เขาเฝ้าดูสีหน้าของเจเรมี่ที่เปลี่ยนเป็นตกใจสุดขีด เขาสามารถจินตนาการได้เลยว่าภาพที่เห็นนั้นจะทำร้ายจิตใจเจเรมี่ได้มากแค่ไหน

“แกทำอะไรกับลินนี่? ไรอัน! เธออยู่ที่ไหน?"

เจเรมี่กำลังคลั่งจนแทบบ้า!

เขาจินตนาการไม่ออกว่าตอนนี้เมเดลีนจะเป็นอย่างไรบ้าง หรือเธอจะทุกข์ทรมานแค่ไหนในตอนที่โดนไรอันทำร้าย

“ไรอัน โจนส์”

เขาเอ่ยเสียงแข็ง น้ำเสียงเจือไปด้วยความเย็นเฉียบราวกับลมในฤดูหนาวที่หนาวไปจนถึงกระดูก

“สำหรับเลือดทุกหยดของลินนี่ที่ต้องเสียออกมาในวันนี้ ฉันจะเอาคืนเป็นสองเท่า”

ไรอันไม่เห็นด้วยและหันกล้องกลับมาหาตัวเอง ก่อนจะพบกับสายตาที่เกรี้ยวกราดและเยือกเย็นของเจเรมี่ จากนั้นเขาก็พูดอย่างดูแคลนว่า “แกค่อยบอกกับฉันอีกครั้งก็แล้วกัน แต่หาฉันให้เจอก่อนนะ เจเรมี่ วิทแมน”

“ฉันหาแกเจอแน่ ไรอัน อีกไม่นาน”

ไรอันยิ้มเย้ยหยันแล้วยั่วยุอีกครั้ง “ในตอนที่ฉันกำลังรอแกอยู่ ฉันก็ไม่รู้นะว่าจะพูดแบบเดียวกันนี้กับผู้หญิงที่แกรักได้หรือเปล่า”