บทที่ 1323

เจเรมี่เมื่อได้ยินอย่างนั้นเขาก็เดินช้าลง

เป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ได้ยินชื่อนั้น และเขาก็ยังรู้สึกถึงความอ่อนหวานในทุกครั้งที่ได้ยิน

ความทรงจำที่ดูเหมือนจะถูกฝุ่นเกาะหนากำลังค่อย ๆ ปรากฎขึ้นในแววตาเขาอีกครั้ง

เจเรมี่คิดว่า เมเดลีนอาจจะนึกถึงความทรงจำอันยากจะลืมเลือนระหว่างเขาและเธอในครั้งที่เคยอยู่ด้วยกันที่ชายหาด

เขายิ้มอย่างรู้เท่าทัน ก่อนจะนึกอยากแกล้งเธอขึ้นมา

“เจส คุณกำลังพูดชื่อคนสำคัญสำหรับคุณอยู่หรือเปล่า?” เจเรมี่จงใจถามด้วยความสงสัย

เมเดลีนตอบอย่างไม่ลังเลเมื่อนึกถึงความทรงจำบางอย่างได้ “แน่นอน เขาสำคัญ”

“สำคัญยังไง?”

ในตอนที่กำลังจะตอบ จู่ ๆ เธอก็โต้กลับอย่างไม่พอใจ “ทำไมฉันต้องบอกคุณด้วย?”

“…” เจเรมี่เงียบไป เพราะเขารู้คตอบนั้นอยู่เต็มหัวใจมาตั้งนานแล้ว

‘ลินนี่ ผมจะทำให้คุณค่อย ๆ จำได้ว่าผมคือ เจส คนที่สำคัญกับคุณมากคนนั้น’ เจเรมี่สัญญาเงียบ ๆ ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกได้ว่าไหล่ของเขาเริ่มหนักอึ้ง

เมเดลีนน่าจะหมดแรงไป แล้วพิงร่างบอบบางของเธอลงบนไหล่ของเขาจนหลับไป

เมื่อกลับมาที่อพาร์ตเมนต์เจเรมี่ก็พบว่าคนตัวเล็กหลับไปแล้วบนหลังของเขา

และยังพบว่าบะหมี่ที่เขาเตรียมเอาไว้อืดหมดแล้ว

เขาจึงตัดสินใจพาเมเดลีนไปวางบนเตียง แล้วเปลี่ยนมาทำโจ๊กแทน

เจเรมี่ไม่รู้ว่าเมเดลีนจะตื่นขึ้นเมื่อไหร่ เขาจึงตั้งใจที่จะอยู่เคียงข้างเธอตลอดเวลา ไม่นานหลังจากนั่งลง เสียงกริ่งหน้าอพาร์ตเมนต์ก็ดังขึ้น

หลังจากตรวจสอบผ่านช่องมองประตูก็พบว่าเป็นเพื่อร่วมงานจากอินเตอร์โพลของเขาเอง เจเรมี่จึงรีบเปิดประตูเพื่อถามถึงเรื่องของไรอัน “ได้ข่าวอะไรเกี่ยวกับไรอันหรือยัง?”

เพื่อนร่วมงานของเขาส่ายหัวและพูดด้วยสีหน้าจริงจัง “ตอนนี้เรายังไม่ได้ข่าวเกี่ยวกับไรอันเลย เจ้าหน้าที่ระดับสูงเองก็กังวลว่าเขาจะต้องกลับมาแก้แค้นคุณแน่ เพราะอย่างนั้นเราเลยเตรียมตั๋วเพื่อที่จะส่งคุณ ภรรยา และครอบครัวของเธอกลับไปที่เกลนเดลในวันพรุ่งนี้”

เจเรมี่ไม่ปฏิเสธ เพราะเขาเองก็รู้สึกว่าถ้าพาเมเดลีนกลับบ้านอาการของเออาจจะดีขึ้นมากกว่านี้ก็ได้