บทที่ 1324

เขาเป็นคนที่ทำให้เธอต้องรอนานเกินไปจนเธอถูกไรอันทรมาน และตกอยู่ในสภาพแบบนี้

“พรุ่งนี้ พรุ่งนี้ผมจะพาคุณกลับไปรอเจเรมี่” เขาเกลี้ยกล่อมเธอในขณะที่ไม่มีทางเลือกอื่น

พรุ่งนี้เขาจะพาเธอกลับไปที่เกลนเดล

ยังไงเสียที่นี่ก็คือเมืองวาย และคงไม่สบายเหมือนบ้านเกิดของเธอ

เมื่อตกค่ำเจเรมี่ก็ลงมือทำอาหารด้วยตัวเอง เมเดลีนเองก็พอใจกับอาหารมื้อนี้มาก และไม่ได้ต่อต้านเขาอย่างก่อนหน้านี้ ทั้งยังยอมกินกุ้งที่เจเรมี่แกะให้อีกด้วย

มากไปกว่านั้นรอยยิ้มเล็ก ๆ ก็เริ่มปรากฎบนใบหน้าสวยอีกครั้ง

ชั่วขณะหนึ่ง เจเรมี่ก็รู้สึกพอใจกับสภาพปัจจุบันที่เป็นอยู่

เมเดลีนต้องประสบกับความทุกข์ทรมานมาโดยตลอด เธอมีความสุขอยู่จำนวนเพียงน้อยนิดเท่านั้น

ทันใดนั้นเขาก็หวังว่าเธอจะได้ใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลเหมือนตอนนี้ หวังว่าเธอจะสามารถมีชีวิตที่สงบสุขได้เสียที

เมื่อทานอาหารด้วยกันเสร็จ เจเรมี่ก็เตรียมน้ำอาบให้เมเดลีนก่อนเดินกลับที่ห้องเพื่อเตรียมที่นอนให้เธอ

หลังจากนั้น ร่างสูงก็ยืนมองเตียงใหญ่เพียงหลังเดียวในอพาร์ตเมนต์นิ่ง

ถ้าสภาพจิตใจของเมดลีนเป็นปกติ เธอจะไม่ต่อต้านเขาอย่างแน่นอน แต่ตอนนี้...

เจเรมี่มั่นใจว่าเขาจะต้องโดนเธอเตะออกจากเตียงแน่

เตะ?

ทันใดนั้นเขาก็นึกถึงเมเดลีนที่ได้รับบาดเจ็บที่ขา และรีบตรงไปยังห้องน้ำทันที

“ลินนี่ มีแผลหลายแห่งบนตัวคุณที่โดนน้ำไม่ได้นะ อยากให้ผมเข้าไปช่วยไหม?” เจเรมี่ถามอย่างเป็นห่วง แต่เขาไม่ได้ยินคำตอบของเมเดลีนเลยนอกจากเสียงน้ำไหล

“ลินนี่” เขาเรียกอีกครั้ง แต่ก็ยังไม่ได้รับการตอบรับ

เขาเริ่มรู้สึกกังวลเพราะกลัวว่าเมเดลีนจะเป็นลม หรืออาจมีบางอย่างเกิดขึ้นในห้องน้ำ เจเรมี่จึงเปิดประตูเข้าไปอย่างไม่รีรอ