บทที่ 1330

คาเลนตกตะลึงเมื่อได้อยินเมเดลีนพูดอย่างนั้น “เอวลีน ว่าไงนะ… นี่ลูกกำลังพูดเรื่องอะไร? นี่แจ็คกับลิเลียนไงจ๊ะ? จำพวกเขาไม่ได้เหรอ?” เธอถามอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะละสายตาจากเมเดลีนไปหาเจเรมี่แทน

“เจเรมี่ เอวลีน...”

เจเรมี่ขมวดคิ้วแน่น “ไรอันเป็นคนทำให้เธอเป็นแบบนี้”

“อะไรนะ?!” คาเลนตกใจ ในใจเติมเต็มไปด้วยความโกรธทันที “ไรอันทำอะไรกับเอวลีน? คนคนหนึ่งถูกทำร้ายจนต้องกลายเป็นแบบนี้ไปได้ยังไง?”

เจเรมี่ขมวดคิ้ว เพราะกลัวว่าจะทำให้เมเดลีนไม่พอใจ เขาจึงไม่พูดอะไรเลยและบอกให้คาเลนหยุดถามก่อน

เขาขอให้แจ็คสันพาลิเลียนไปเล่นกันเองในอีกห้องหนึ่ง ขณะที่เขาพาเมเดลีนกลับไปที่ห้องนอนของพวกเขา

เมื่อเมเดลีนเข้ามาในห้องที่เธอกับเจเรมี่ใช้ร่วมกัน เฟอร์นิเจอร์ที่คุ้นเคยเหล่านั้นก็ดูไม่คุ้นเคยสำหรับเธออกต่อไปแล้ว

แต่ก็ดูเหมือนว่าสิ่งของต่าง ๆ ที่ตกแต่งในห้องจะสามารถดึงความสนใจจากเธอได้เป็นอย่างดี เมเดลีนหยิบอัลบั้มรูปที่อยู่ข้างโต๊ะข้างเตียง ก่อนจะเห็นรูปถ่ายของตัวเองสวมชุดแต่งงานเคียงข้างกับผู้ชายที่สง่างามอีกคน

เมเดลีนยกมือขึ้นลูบไล้ชายในภาพ “เจเรมี่”

เธอเรียกชื่อเขาด้วยรอยยิ้ม

เจเรมี่สังเกตเห็นสิ่งที่เมเดลีนทำร ‘ลินนี่ จำฉันที่อยู่ในรูปได้งั้นเหรอ?’

ภาพนี้ถ่ายเมื่อหลายปีก่อน ทว่าตอนนี้สีผมและสีตาของเขาได้แตกต่างออกไปจากตอนนั้นแล้ว

‘ลินนี่ คุณไม่รู้ว่าผมเป็นใครเพราะผลข้างเคียงจากยาพิษบ้า ๆ นั่นเหรอ?’

เจเรมี่คิดเรื่องนี้อย่างเงียบ ๆ เขาเลือกที่จะไม่ขัดจังหวะเธอ

ทว่าคาเลนกลับไม่สามารถทนสงบสติอารมณ์ได้ เธอขอให้คนรับใช้ดูแลเด็ก ๆ และให้คนขับพาเธอไปที่คฤหาสน์ตระกูลโจนส์ทันที

หลายวันมานี้มีนักข่าวจำนวนมากรออยู่ที่ทางเข้าคฤหาสน์โจนส์ ทั้งพ่อและแม่ของไรอันต่างก็กำลังทุกข์ใจเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้น พวกเขาต้องไปสถานีตำรวจเพื่อช่วยให้ปากคำบ้างเป็นครั้งคราว นอกจากนั้นพวกเขายังไม่สามารถติดต่อกับไรอันได้อีกด้วย หัวอกของคนเป็นพ่อและแม่จึงอยู่ไม่สุข