บทที่ 1331

ผู้อาวุโสวิทแมนสงสัยว่าทำไมจู่ ๆ คาเลนถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาจึงขมวดคิ้วนิ่ง “เธอไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?”

คาเลนจึงบอกว่าเธอเพิ่งกลับมาจากคฤหาสน์ตระกูลโจนส์พลางเอ่ยด้วยความโกรธ “ครอบครัวนั้นบ้าไปแล้ว ไม่มีเหตุผลเอาซะเลย ดูสิว่าเอวลีนกลายเป็นอะไรไปแล้ว พวกเขากล้าดียังไงมาบอกว่าเราสมควรได้รับมัน!”

“เราสมควรได้รับมันงั้นเหรอ? ครอบครัวโจนส์พูดอย่างนั้นจริงเหรอ?” ใบหน้าผู้อาวุโสของบ้านไม่พอใจอย่างเห็นได้ชัด

คาเลนพยักหน้า “หนูจะไปล้อเล่นเรื่องแบบนั้นได้ยังไงคะ? มีนักข่าวมากมายอยู่ข้างนอกและพวกเขาก็ได้ยินกันหมด”

คิ้วของผู้อาวุโสขมวดเข้าหากันแน่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น แต่ก่อนที่จะเอ่ยอะไร เสียงของเจเรมี่ก็แทรกขึ้นมาเสียก่อน

“ถ้าเป็นแบบนั้น อีกไม่นานสื่อคงจะลงข่าวบนโลกออนไลน์เร็ว ๆ นี้แน่”

“เจเรมี่” คาเลนรีบลุกขึ้นเดินไปหาผู้เป็นลูกชาย ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสน “ลูกรู้เรื่องนี้ไหม? เกิดอะไรขึ้น? ทำไมแม่ถึงไม่รู้เรื่องระหว่างทั้งสองตระกูลเลย? บ้านเราจะไปเกี่ยวข้องกับการตายของผู้อาวุโสบ้านนั้นได้ยังไง?” คาเลนถามด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นเมเดลีนลงมาจากบันไดพอดีหลังเธอพูดจบ

“นี่คุณ” เมเดลีนเรียกเจเรมี่

ชายหนุ่มจึงหันกลับไปมองแล้วเดินเข้าไปหาเธอ

“คุณบอกว่าจะนอนพักไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงตื่นแล้วล่ะ?” น้ำเสียงของเขานุ่มนวล และแววตาของเขาก็อบอุ่นราวกับสายลมในฤดูใบไม้ผลิ

เมเดลีนจ้องแววตานั้นอย่างตั้งใจ “คุณจะพาฉันไปหาเจเรมี่ได้เมื่อไหร่? คุณไม่ได้หลอกฉันใช่ไหม?”

“เอวลีน” คาเลนเรียกลูกสะใภ้ ก่อนจะเดินเข้าไปหาแล้วชี้ไปที่เจเรมี่อย่างแน่วแน่ “เขาคือเจเรมี่ ผู้ชายที่เธอรักมากที่สุดมาตลอดหลายปีไง เอวลีน”

เมเดลีนมองใบหน้าหล่อเหลานั้นพลางพยักหน้า “เขาดูเหมือนเจเรมี่นะคะ”

คาเลนทำอะไรไม่ถูกเมื่อได้ยินแบบนั้น พลางอดทนเน้นย้ำอีกครั้ง “ไม่ใช่แค่เหมือน แต่เขาคือเจเรมี่”

ราวกับว่าเมเดลีนจะไม่ชอบในสิ่งที่คาเลนพูด เธอจึงขมวดคิ้วแล้วจับแขนเสื้อของเจเรมี่ “ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่ พาฉันไปหาเจเรมี่ที”

“เอวลีน เจเรมี่อยู่ที่นี่…”