บทที่ 1334

ไรอันหยุดการหัวเราะหยิ่งยโสของตัวเองลงในขณะที่สีหน้าแปรเปลี่ยนไปทันที เขาชักปืนที่เตรียมไว้ออกมาแล้วลั่นกระสุนใส่เจเรมี่ก่อนจะหันหลังกลับอย่างรวดเร็ว

แต่เจเรมี่จะไม่ยอมให้ตัวเองตกเป็นเป้าหมายของไรอัน และแน่นอนว่าเขาจะไม่ยอมให้ไรอันหลุดมือไปอีก

ร่างสูงยกขากระโดดหลบกระสุนจนมันพุ่งเข้าใส่ลังไม้ที่อยู่ใกล้ ๆ แทน ในขณะเดียวกันเขาก็รีบลุกขึ้นยืน แล้วกระโดดพุ่งเข้ามาหาไรอันอย่างรวดเร็ว

ไรอันเองก็กระโดดหลบถอยหลัง ด้วยความตกใจที่ฉายชัดไปทั่วใบหน้า

เขาจับปืนและพยายามจะยิงเจเรมี่อีกครั้ง

แต่อีกฝ่ายเคลื่อนไหวเร็วกว่า และสามารถคว้าปืนออกมาจากมือของไรอันได้ เขาเล็งปืนใส่ไรอันแทน

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืนสีดำที่อยู่ตรงหน้า ไรอันก็ตกอยู่ในภวังค์ เขาคิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะกลับตาลปัตรเป็นแบบนี้

เจเรมี่มองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าที่เฉยเมย ในขณะที่ไรอันมีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย ดวงตาของเจเรมี่มองอีกฝ่ายอย่างเย็นชา

“ไรอัน ฉันไม่ได้จับกุมแกในฐานะเจ้าหน้าที่ไอบีซีไอ แต่ในฐานะสามีของเอวลีน ฉันมาที่นี่เพื่อสร้างบาดแผลให้แก และเอาเลือดที่คนรักของฉันต้องทุกข์ทรมานและเสียไปเพราะคนอย่างแกคืนกลับมาเป็นสองเท่า”

คำพูดที่เอ่ยออกมาเยือกเย็นราวกับน้ำแข็ง ประกอบกับดวงตาคมกริบราวกับดาบนั้นทำให้ไรอันมีปฏิกิริยาที่เปลี่ยนไปทันที

“นี่เป็นปืนกระบอกเดียวกับที่แกใช้ยิงลินนี่ของฉันเมื่อวันก่อนใช่ไหม?”

เจเรมี่ไม่มีวันลืมวันที่เมเดลีนกระโดดลงจากรถเพื่อวิ่งกลับมาหาเขา ในวันนั้นไรอันใช้ปืนกระบอกนี้ยิงเธออย่างโหดเหี้ยมและขัดขวางไม่ให้พวกเขาต้องเจอกัน

ไรอันยังรู้สึกถึงความโกรธและความเกลียดชังของเจเรมี่อย่างชัดเจน

ก่อนที่เขาจะโต้ตอบ เจเรมี่ก็เหนี่ยวไก

เสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ กระสุนเจาะทะลุไหล่ของไรอันจนเลือดพุ่งกระฉูด

ไรอันขมวดคิ้วและพยายามระงับความเจ็บปวด เขาไม่พูดอะไรเพียงแต่ส่งยิ้มออกมาเบา ๆ