บทที่ 1335

ไรอันยกยิ้มมุมปาก และดวงตาของเขาที่เริ่มพร่ามัวกลับดูเยือกเย็นขึ้นมาเป็นพิเศษ

“แกตามฉันมาและทิ้งเอวลีนไว้ในรถคนเดียวจะไม่เป็นไรแน่เหรอ?” รอยยิ้มของไรอันน่ากลัวมากขึ้นเล็กน้อย

เมื่อเขาพูดจบ ไรอันก็สังเกตเห็นว่านิ้วที่กำลังกดลั่นไกของเจเรมี่คลายออก

เจเรมี่รู้สึกวูบวาบในท้องเมื่อนึกถึงเมเดลีนที่ถูกทิ้งให้อยู่ตามลำพังในรถก่อนที่เขาจะมาตามจับไรอัน

เมื่อมองไปที่รอยยิ้มร้ายกาจของอีกฝ่าย ร่างสูงก็หันหลังกลับแล้วรีบวิ่งกลับไปยังจุดก่อนหน้านี้ทันที

‘ลินนี่!’ เจเรมี่ตะโกนชื่อเธออยู่ในหัว

เขากลัว

เขากลัวว่าเมเดลีนจะตกอยู่ในอันตรายอีกครั้ง

เขาเพิ่งจะตระหนักได้ว่า เขาประมาทเกินไป เขาไม่ควรปล่อยให้เธออยู่ในรถเพียงลำพัง

‘จิตใจของเธอไม่เหมือนเดิมแล้ว ฉันทิ้งเธอแล้วตามไรอันไปแบบนั้นได้ยังไง?

‘ลินนี่!’

เจเรมี่รู้สึกทรมาน เขารีบวิ่งตรงไปทางรถอย่างเร็วที่สุด

ระยะทางไม่ไกลมาก แต่ไม่รู้ทำไมเขากลับรู้สึกว่าถนนที่วิ่งอยู่นั้นยาวขึ้นเรื่อย ๆ

เมื่อใกล้จะถึงรถ เจเรมี่ก็ตรงไปยังฝั่งที่นั่งข้างคนขับทันที

“ลินนี่!” เขาตะโกนเรียกอย่างกระวนกระวายขณะมองผ่านกระจกรถ แต่กลับไม่เห็นใครในนั้น

‘ลินนี่หายไปแล้ว!’

เจเรมี่ตัวเย็นไปในทันที ลมหายใจของเขาแข็งค้างไปชั่วขณะ

“ไรอัน!”

เขารีบวิ่งกลับไปหาไรอันทันที

เจเรมี่คิดไม่ถึงว่าไรอันจะมีคนช่วยเหลือ!