บทที่ 1345

เมื่อได้ยินอย่างนั้น เมเดลีนก็รู้ทันทีว่าตัวเองกำลังตกอยู่ในสถานการณ์วิกฤติ

เธอพลิกตัวไปด้านข้างและพยายามจะลุกขึ้นจากพื้น ทว่าไรอันก็ดึงเธอให้เข้าไปเผชิญหน้ากับเขาอย่างแรง

“ผมปล่อยโอกาสสุดท้ายนี้ไปไม่ได้อีกแล้ว เอวลีน” แววตาของไรอันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และแดงก่ำราวกับปีศาจจากนรก ขณะที่มือใหญ่ของเขายื่นมือออกมาเพื่อฉีกกระโปรงของเมเดลีน

เมเดลีนคว้ามือนั้นไว้แล้วกัดเข้าไปอย่างแรง

ไรอันขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะยังคงดื้อรั้นได้แบบนี้

ทว่าเขาก็เพิกเฉยและจับมือของเมเดลีนเอาไว้ ก่อนจะก้มศีรษะลงเพื่อจูบเธอ

“คนสารเลว ปล่อยฉันนะ!” เมเดลีนดิ้นรนสุดกำลัง แต่แรงของเธอเทียบกับเขาไม่ได้เลย “เจเรมี่!”

เธอร้องเรียกเจเรมี่ด้วยหวังในใจลึก ๆ ว่าเขาจะมาปกป้องเธอจากปีศาจร้ายตรงหน้า

“คนสารเลว แกโกหกฉัน! แกบอกว่าจะพาฉันไปหาเจเรมี่นี่!” เมเดลีนด่าออกมาด้วยความโกรธ

จูบที่ไรอันกำลังจะมอบให้เธอหยุดลงกลางอากาศ

คำพูดของเมเดลีน ทำให้เขารู้ถึงสภาพจิตใจของเธอเป็นอย่างดี

ปกติแล้วเมเดลีนจะไม่พูดแบบนี้ออกมา

‘โอ้ เธอโดนฉันทำให้เป็นบ้าไปแล้วจริง ๆ’

ไรอันคิดแล้วเมินเฉย และตอนนี้เมเดลีนก็หลุดพ้นจากเงื้อมมือของเขาแล้ว เธอกดไหล่ของเขาอย่างแรงและผลักออกไป

ไรอันไม่ทันตั้งตัว การจู่โจมของเมเดลีนทำให้แผลตรงไหล่ของเขาเจ็บปวดมากกว่าเดิม

“โอ๊ย”

เขาจับแผลที่อักเสบด้วยความเจ็บปวดขณะที่เหงื่อเย็น ๆ ผุดขึ้นบนหน้าผาก

เมเดลีนไม่ได้สังเกตว่าเกิดอะไรขึ้นกับไรอัน เธอลุกขึ้นวิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว เพราะสิ่งเดียวที่เธอต้องการในตอนนี้คือหนีออกไปจากไรอันให้เร็วที่สุด

แต่เมื่อเธอเดินไปที่ประตู ฝีเท้าของเธอก็ต้องหยุดกะทันหัน