บทที่ 1346

เมเดลีนสงสัย แต่ก็ไม่รีรอที่จะช่วยแกะผ้าก๊อซเปื้อนเลือดออกอย่างรวดเร็ว

เมื่อเห็นบาดแผลเธอก็ต้องผงะ

“คุณโกหกฉัน ฉันไม่ได้เป็นคนทำ” เธอจ้องไรอันด้วยความไม่พอใจ “คุณมันน่ารังเกียจ คุณโกหกและบอกว่า จะพาฉันไปหาเจเรมี่ แล้วตอนนี้คุณยังโกหกฉันอีกว่า ฉันเป็นคนที่ทำร้ายคุณ”

ไรอันหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินอย่างนั้น “ใช่ ผมโกหกคุณ แล้วคุณจะทำอะไรผม?”

เมเดลีนเม้มปากแน่น ขณะที่มองอีกฝ่ายด้วยสายตาเหยียดหยาม

“ฉันไม่ทำอะไรคุณหรอก ฉันแค่อยากให้คุณปล่อยพ่อแม่ฉันไป และเลิกมุ่งร้ายเจเรมี่สักที”

ไรอันรู้สึกขัดแย้งอยู่พักหนึ่งเมื่อฟังคำขอของเธอ

พ่อแม่ของเธอปลอดภัยแล้ว เจเรมี่ก็เช่นกัน

เห็นได้ชัดว่าเธอรู้เรื่องเหล่านี้แล้ว แต่ตอนนี้เธอน่าจะสูญเสียความทรงจำอีกครั้งจึงไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย

เธอสติฟั่นเฟือนไปแล้วจริง ๆ

เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเมื่อนึกถึงเรื่องนี้

ครึ่งปีก่อนในตอนที่บังเอิญได้เจอเธออีกครั้ง เธอเป็นคนที่มีความมั่นใจและฉลาดมาก เธอมีเสน่ห์บางอย่างที่ดึงดูให้เขาตกหลุมรักอย่างไม่รู้ตัว

เธอแข็งแกร่งและไม่ยอมใครมาโดยตลอด

แต่สุดท้ายเขากลับเป็นคนบีบบังคับจนทำให้เธอต้องกลายมาเป็นแบบนี้

ในขณะที่ไรอันกำลังครุ่นคิดเงียบ ๆ จู่ ๆ เขาก็รู้สึกเย็น ๆ และแสบที่หัวไหล่

เมื่อรู้สึกตัวและหันไปมอง เขาก็เห็นเมเดลีนกำลังใช้ไม้พันสำลีในมือเช็ดแผลให้เขาอย่างระมัดระวัง

ท่าทางนั้นทำให้เขาต้องประหลาดใจอยู่ไม่น้อย เขาไม่คิดว่าครั้งนี้เธอจะกลับมาช่วยเขา

ไรอันมองใบหน้าสวยด้วยความว่างเปล่า เขาเคยยิงปืนใส่ร่างบางเพื่อหยุดไม่ให้เธอกลับไปหาเจเรมี่