บทที่ 1349

เมเดลีนเลิกคิ้ว และรู้สึกราวกับว่าไอศกรีมในปากนั้นจืดชืดไปเสียหมด

แม้ว่าสภาพจิตใจในปัจจุบันจะยังไม่ปกตินัก แต่เธอก็เข้าใจในสิ่งที่ไรอันกำลังพูด

ในขณะนั้นใบหน้าที่ใจดีและอ่อนโยนของผู้อาวุโสวิทแมนปรากฏขึ้นในใจของเธออย่างชัดเจน

“คุณกำลังพูดเรื่องไร้สาระอะไร คุณปู่ไม่ใช่คนแบบนั้น” เมเดลีนปกป้องอย่างไม่ลังเล

“ผมมีหลักฐาน” ไรอันตอบโต้กลับอย่างเย็นชา

เมเดลีนผงะไป และเงียบฟังในสิ่งที่ไรอันพูดต่อ “ปู่ของผมและปู่ของเจเรมี่เป็นเพื่อนที่ดีต่อกันมาก แต่เพราะในตอนนั้นปู่ของผมท่านเชื่อใจตาแก่เจ้าเล่ห์นั่นมากเกินไป สุดท้ายท่านก็เลยต้องมาพบกับความตายที่น่าอนาถ”

ไรอันยังอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกว่าเมเดลีนน่าจะไม่เข้าใจเขา

ชายหนุ่มถอนหายใจแล้วหัวเราะเบา ๆ ราวกับว่ากำลังพูดอยู่กับตัวเอง “ผมคิดว่าคุณคงจะเคยรู้สึกเหมือนถูกหักหลังมาบ้างใช่ไหมล่ะ?”

เขาทำเหมือนกำลังถามเมเดลีน “ตอนแรกคุณไว้ใจผมมาก แต่ผมเข้าหาคุณเพื่อล้างแค้นให้ปู่ก็เท่านั้น และผมก็เกลียดทุกคนในตระกูลวิทแมน”

ไรอันหยุดพูดไปเล็กน้อย นัยน์ตาสีเข้มของเขาจ้องเขม็งไปที่เมเดลีน ก่อนประกายเหล่านั้นจะอ่อนลงอีกครั้ง

“แต่หลังจากที่รู้ว่าผมตกหลุมรักคุณโดยไม่รู้ตัว ผมก็ยิ่งเกลียดเจเรมี่มากขึ้นไปอีก”

มีความไม่พอใจปรากฎในแววตาไรอันอย่างชัดเจน เขายกมือขึ้นจับไหล่บางด้วยความรู้สึกที่คุกรุ่นภายในใจ

“เอวลีน คุณกลายเป็นคนโง่ไปแล้วจริง ๆ เหรอ? ผู้ชายคนนั้นทำร้ายคุณมามาก เขาให้คนมาทำร้ายคุณ และเอากระจกตาของคุณไป แม้กระทั่งเกือบทำให้คุณตายอยู่บนเตียงผ่าตัด เขาก็ทำมาแล้ว แต่ทำไมคุณถึงยังเลือกที่จะให้อภัยเขาล่ะ?”

ทันใดนั้นน้ำเสียงของเขาก็ดุร้ายขึ้น พลางขมวดคิ้วแน่น

“คุณรักเขามากขนาดนั้นเลยเหรอ? หลังจากที่เขาทำให้คุณผิดหวังมากมายขนาดนั้นน่ะนะ?”

พูดจบภาพเหตุการณ์เลือนรางบางอย่างก็เริ่มปรากฎขึ้นมาในความคิดของเมเดลีน

เธอรู้ว่าชายที่ไรอันพูดถึงคือเจเรมี่

เธอมองตรงไปที่ไรอันโดยไม่ลังเล “ฉันรักเขา ฉันรักเจเรมี่ วิทแมน”

“ว่าไงนะ” ไรอันปล่อยมือแล้วกำหมัดแน่นด้วยความผิดหวัง ก่อนจะเอ่ยอย่างถากถาง “เอวลีน ผมว่าคุณคงจะป่วยมากจริง ๆ”