บทที่ 1366

เจเรมี่ไม่อยากให้เมเดลีนต้องอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ ในขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกโกรธกับท่าทีของพ่อและแม่ของไรอันอย่างมากเช่นกัน

เมื่อหญิงสูงวัยเห็นว่าเมเดลีนและเจเรมี่กำลังจะจากไป เธอก็ตะโกนตามหลังอย่างเย็นชา “เอวลีน ถึงแม้ว่าไรย์จะตื่นก็อย่าหวังว่าฉันจะขอบคุณ!”

เจเรมี่หยุดเดิน เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจอย่างมาก แต่เมเดลีนหยุดเขาเอาไว้

“ไม่จำเป็นหรอก เจเรมี่”

เธอเอ่ยอย่างสงบ ก่อนจะหันมามองคนโมโหร้ายทั้งสองอย่างไม่ไยดี

“คุณคิดว่าฉันต้องการคำขอบคุณจากคุณหรือไง? ฉันแค่ทำในสิ่งที่ฉันอยากทำ”

หลังจากพูดจบ เธอก็จับมือของเจเรมี่ที่แววตากำลังเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ด้วยรอยยิ้มบาง ๆ

ดวงตาของเจเรมี่อ่อนลง เขาไม่ต้องการทะเลาะกับพ่อแม่ของไรอันอีกต่อไป ด้วยเหตุผลนี้เขาจึงจับมือคนตัวเล็กแล้วพาเธอออกไปจากโรงพยาบาลทันที

เมื่อพิจารณาจากท่าทีของเมเดลีนในตอนนี้ เขาก็รู้สึกราวกับว่าเธอได้กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง

เขามองใบหน้าด้านข้างของเธอ ภายใต้แสงแดดที่สว่างสดใสใบหน้างดงามไร้ที่ติของเธอดูมีเสน่ห์มากเป็นพิเศษ

“ลินนี่”

“คะ” เธอเอ่ยด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ ที่แต่งแต้มบนใบหน้า

เจเรมี่จึงรู้สึกอบอุ่นในใจและจับมือเธอแน่นขึ้น

“ลินนี่ ตอนนี้คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

เธอส่ายหัวและมองเข้าไปในดวงตาที่เป็นกังวลของเขาอย่างจริงจัง “วันนั้นฉันทำให้คุณตกใจหรือเปล่า? คุณกังวลมากใช่ไหมที่เห็นฉันราดน้ำเย็น ๆ ใส่ตัวเองแบบนั้น?”

เธอพูดในขณะที่หลบตา ทว่าความเป็นประกายแวววาวที่สะท้อนในดวงตาเธอไม่ได้หายไปไหน

เธอมองตรงไปที่เจเรมี่และยิ้มอย่างอ่อนโยน

“ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองรู้สึกดีขึ้นหลังจากที่ได้เจอกับไรอันนะ”