บทที่ 1367

เธอบอกอะไรกับไรอัน?

เมเดลีนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องไอซียูเมื่อครู่นี้

เธอแสดงรอยยิ้มซุกซน เมื่อสังเกตเห็นความอยากรู้อยากเห็นในดวงตาทรงเสน่ห์ของอีกฝ่าย

“คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าฉันพูดอะไรกับไรอัน?”

ชายหนุ่มพยักหน้าและเอ่ยราวกับว่าจะรู้สึกอิจฉาเล็ก ๆ “ผมอยากรู้ว่าภรรยาของผมใจดีช่วยเหลือผู้ชายคนนั้นที่สร้างปัญหาให้เธออีกได้ยังไง”

ได้ยินอย่างนั้นเธอก็รู้สึกได้ถึงความหึงหวงในน้ำเสียง ก่อนจะคลี่ยิ้มแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “คืนนั้นที่แท่นชมดอกไม้ไฟ ไรอันบอกบางอย่างกับฉันก่อนที่เขาจะถูกยิงล้มลงไป

“เขาบอกฉันว่าเขาขอโทษ”

หลังจากที่เจเรมี่ได้ยินอย่างนั้น เขาก็ค่อย ๆ เดาได้ว่าเมเดลีนพูดอะไรกับไรอันภายในห้องไอซียู

“วันนั้นที่ร้านหนังสือเขาลักพาตัวฉัน เขาบอกฉันว่าจะพาฉันไปหาคุณ ฉันก็เลยไปกับเขา เมื่อก่อนฉันเชื่อทุกอย่างที่เขาพูดราวกับคนโง่เง่า จากนั้นเขาก็บอกว่าตราบใดที่ฉันสัญญาทำตามคำขอสุดท้ายของเขา เขาจะพาฉันกลับไปหาคุณ”

“เขาขออะไร?”

“ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจ แต่ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว” เมเดลีนหยุดชั่วครู่แล้วมองเข้าไปในดวงตาที่อยากรู้อยากเห็นของเจเรมี่ “ฉันคิดว่าเขาแค่อยากจะใช้เวลาตามลำพังกับฉันเพราะเขารู้ว่าตัวเองมีเวลาไม่มาก เขาไม่มีทางเลือกนอกจากใช้วิธีป่าเถื่อนแบบนี้

“เขายังบอกฉันอีกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ เขาหวังแค่ว่าฉันจะอยู่เคียงข้างเขาอย่างเชื่อฟังก็เท่านั้น”

ในที่สุดเจเรมี่ก็เข้าใจ แต่กลับมีความขุ่นเคืองเพิ่มขึ้นในแววตาเช่นกัน

“ลินนี่ ผมจะไม่มีวันให้อภัยในสิ่งที่เขาทำกับคุณ แม้ว่าเขาจะขอโทษแล้วก็ตาม” เขาเอ่ยด้วยความโกรธที่ยังไม่คลาย

เขาเฝ้าดูตอนที่ไรอันยิงเมเดลีน และรับรู้ว่าไรอันบังคับให้เธอทำในสิ่งที่ไม่ต้องการซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ถ้าไม่ใช่เพราะไรอัน ครอบครัวของเขาคงจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่อย่างมีความสุขไปนานแล้ว