บทที่ 1368

แต่หลังจากที่เฟลิเป้รู้ความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อแม่ของเขา เขาก็หายตัวไป

ก่อนที่เฟลิเป้จะออกจากคฤหาสน์วิทแมน เมเดลีนเคยถามว่าเขาต้องการจะทำอะไร แต่เขาก็บอกเพียงว่าเขาอยากจะกลับใจ และบอกว่าเคธี่รู้ว่าเขากำลังจะทำอะไร

ทว่าเคธี่กลับเสียชีวิตไปแล้ว

เมเดลีนกับเขาจึงไม่สามารถเดาความคิดหรือความรู้สึกของเคธี่ได้

ระหว่างทางกลับบ้าน เมเดลีนนั่งอยู่ในรถด้วยความคิดที่เริ่มฟุ้งซ่าน “เคธี่เป็นผู้หญิงที่ดีมากจริง ๆ”

เจเรมี่จึงจับมือเธอเอาไว้ “อย่าคิดเรื่องเศร้า ๆ เลยนะ”

เธอจึงถอนหายใจออกมาด้วยความเสียดาย “คงจะดีมากถ้าเคธี่โชคดีเหมือนกับฉันในตอนนั้น ฉันรู้ว่าเฟลิเป้เสียใจกับเรื่องนี้มากแค่ไหน เขารู้สึกเสียใจที่ได้รู้ว่าคนที่เขารักคือเคธี่ในวันที่สายเกินไปแล้ว และเคธี่ก็...”

“ลินนี่”

“คะ” เธอรู้ว่าเจเรมี่เป็นห่วง “ฉันไม่เป็นไร แค่รู้สึกสงสารทุกครั้งที่นึกถึงเธอ ถ้าเธอยังมีชีวิตอยู่เธอคงจะมีความสุขไม่น้อย…”

หลังจากที่เธอถอนหายใจ รถก็หยุดอยู่หน้าไฟแดง

เมเดลีนมองไปที่ทางม้าลายข้างหน้าอย่างเฉยชา แต่ในชั่วขณะนั้นเธอก็คิดว่าเธอเห็นร่างที่คุ้นเคย

เธอไม่แน่ใจจึงพยายามเพ่งมอง ทว่าคนคนนั้นกลับหายไปในชั่วพริบตาราวกับว่าสิ่งที่เห็นเป็นเพียงภาพลวงตาก็เท่านั้น

ในขณะที่กำลัจะออกรถ เจเรมี่ก็สังเกตเห็นความผิดปกติบนสีหน้าของเมเดลีน

“มีอะไรหรือเปล่า ลินนี่?”

“ฉัน… ฉันคิดว่าฉันเห็นเคธี่” เธอมองไปนอกรถด้วยความงุนงง

หลังจากที่ได้ยินเช่นนั้น เจเรมี่ก็มองไปยังทางที่เมเดลีนกำลังมองอยู่ แต่เขากลับไม่พบกับใบหน้าที่คุ้นเคยอย่างที่เธอบอก