บทที่ 1369

“ผมว่าคุณคงไม่ได้ตาฝาดไปหรอก” เจเรมี่ยืนยัน พลางจับจ้องไปที่หลังของชายคนนั้นที่อยู่ไม่ไกลอีกครั้ง

ร่างนี้คุ้นเคยกับเขามากเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม...

เจเรมี่จับมือเมเดลีนแล้วเดินเข้าไป จู่ ๆ ผู้อาวุโสวิทแมนก็ลุกขึ้นจากโซฟาอีกด้าน เขามองไปที่เจเรมี่แล้วเอ่ยด้วยความประหลาดใจ “เจเรมี่ ดูสิว่าใครกลับมา!”

หลังจากที่ผู้เป็นปู่พูดแบบนั้น ผู้ชายที่นั่งหันหลังก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

จากนั้นเขาก็หันกลับมา ใบหน้าที่เป็นสุภาพบุรุษและสง่างามของเขาในตอนนี้ดูเป็นผู้ใหญ่และสงบเยือกเย็นมากขึ้น

เขาและเมเดลีนมองหน้ากัน ก่อนที่เขาจะส่งยิ้มเล็กน้อยแล้วหันไปมองทางเจเรมี่

เมื่อเห็นผมสั้นสีแปลกตาของเจเรมี่และนัยน์ตาสีเหลืองอำพัน เขาก็ดูประหลาดใจเป็นอย่างมาก

“ฉันรู้มาสักพักแล้วว่าแกยังไม่ตาย แต่ไม่ได้เจอกันนานแบบนี้ แกเปลี่ยนไปมากเลยนะ” น้ำเสียงของเฟลิเป้เอ่ยอย่างสงบ แต่ก็มีความร้ายกาจแฝงอยู่ในคำพูดของเขา

“นานมากแล้วล่ะ มีหลายอย่างเกิดขึ้นมากมายที่นี่ รวมถึงอาด้วย” เจเรมี่จับไหล่ของเมเดลีนอย่างแนบชิดและเดินเข้าไปยืนตรงหน้าเฟลิเป้ แล้วคลี่ยิ้มออกมาอย่างเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”

จากนั้นเฟลิเป้ก็ยิ้มอย่างอบอุ่น “ขอบคุณ”

หลังจากพูดอย่างนั้น สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ใบหน้าของเมเดลีน

แม้จะรู้ว่าเฟลิเป้ไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับเมเดลีนอีกต่อไป แต่เจเรมี่ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมาด้วยความหึงหวง “ยังไม่รู้จักภรรยาผมอีกหรือไงครับ คุณอา?”

เฟลิเป้สัมผัสได้ถึงความหึงหวงนั้นจึงยิ้มบาง ๆ ทว่าดวงตากลับยังจับจ้องยังใบหน้าที่สวยงามไร้ที่ติของเมเดลีน

“เอวลีน จำผมได้ไหม?” เฟลิเป้ถาม เขารู้เรื่องข่าวซุบซิบมากมายเกี่ยวกับเธอทางออนไลน์มาบ้างแล้ว

บางคนบอกว่าเธอโง่ในขณะที่บางคนก็บอกว่าเธอเสียสติไปแล้ว และคนจำนวนมากก็บอกว่าเธอความจำเสื่อมจนจำหลายสิ่งหลายอย่างในอดีตไม่ได้