บทที่ 1375

“สวัสดีค่ะ นี่ใครคะ?” เสียงอันบริสุทธิ์และไพเราะของผู้หญิงคนหนึ่งดังแว่วเข้าหูของเมเดลีน

หญิงสาวถือโทรศัพท์ด้วยความมึนงง เธอไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่เพิ่งจะได้ยิน

เสียงนี้ช่างคุ้นเคยและยังคงตราตรึงไว้ในส่วนลึกที่สุดของความทรงจำเธอ

“เคธี่?” เมเดลีนถามอย่างสงสัย

“ใครคะ?” ผู้หญิงคนนั้นถามด้วยความงุนงง ราวกับว่าเธอไม่รู้จักชื่อ ‘เคธี่’

เมเดลีนเองก็ผงะเช่นกัน แต่เมื่อเธอกำลังจะถามอีกครั้ง โทรศัพท์ก็ดูเหมือนจะถูกยื่นให้คนอื่นแล้ว จากนั้นเธอก็ได้ยินเสียงของอดัม “เจเรมี่? มีอะไรให้ผมช่วยหรือเปล่า?”

เมื่อได้ยินเสียงของอดัม เมเดลีนก็รีบบอกอาการของเจเรมี่ทันที “อดัม ยาพิษในร่างกายสามีฉันกำลังออกฤทธิ์อีกแล้ว คุณต้องมีวิธีที่จะช่วยเขาใช่ไหม! ฉันจะส่งที่อยู่ให้ คุณรีบมาทีนะ”

“เข้าใจแล้ว จะไปเดี๋ยวนี้” อดัมตอบรับทันที

เมเดลีนคิดว่าเธอน่าจะฟังดูสุภาพพอ เมื่อคิดถึงเรื่องที่อดัมร่วมมือกับไรอันในตอนนั้น เธอก็รู้สึกโกรธอยู่ในใจ

หลังจากที่วางสาย เธอก็เข้ามาประคองร่างสูงที่กำลังเหงื่อแตกพลั่ก หัวใจเจ็บปวดมากจนรู้สึกหายใจไม่ออก

ราวกับว่าเธอรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่เจเรมี่กำลังเผชิญอยู่ในตอนนี้

“อีกไม่นานอดัมจะมาที่นี่ อดทนไว้นะคะ” เธอกอดเขาขณะที่ปลอบโยน ทันใดนั้นน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ “เมื่อไหร่คุณจะหายสักที? ฉันไม่อยากเห็นคุณเจ็บปวดมากแบบนี้อีกแล้ว”

เขารู้ว่าเธอรู้สึกสงสาร แต่เขาคุ้นเคยกับความทรมานแบบนี้แล้ว

แล้วเขาก็แน่ใจว่าถ้ามีอดัมอยู่ใกล้ ๆ อาการของเขาก็จะฟื้นตัวดีขึ้นเรื่อย ๆ

“ไม่ต้องกลัวนะ ลินนี่” เจเรมี่เอ่ยในขณะที่ต้องต่อสู้กับความเจ็บปวดที่รุมเร้า “ผมสัญญาว่าจะอยู่กับคุณและลูก ๆ ไปนาน ๆ ครั้งนี้ผมจะทำตามสัญญาให้ได้”

เขายกมือขึ้นปาดน้ำตาออกให้เธอแล้วคลี่ยิ้มบาง ๆ