บทที่ 1376

เมเดลีนยังคงรู้สึกงุนงงกับข้อมูลใหม่ที่เธอเพิ่งจะได้รับ และเธอก็ยังจำเสียงผู้หญิงที่รับสายโทรศัพท์ของอดัมได้อย่างชัดเจน

“อดัม ตอนนี้คุณมีแฟนเหรอ?” เธอถามเพื่อความมั่นใจ

หลังจากที่พูดแบบนั้น เมเดลีนก็เห็นว่าอดัมผงะไปเล็กน้อย ในทางกลับกันเจเรมี่ก็มองอดัมด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ทำไมคุณถามแบบนั้น ลินนี่?”

“เปล่าคะ แค่ตอนที่ฉันโทรหาอดัมมีผู้หญิงคนหนึ่งรับโทรศัพท์แทนเขา ฉันรู้สึกคุ้น ๆ เหมือนเคยได้ยินเสียงนั้นจากที่ไหนสักแห่ง” เมเดลีนอธิบายด้วยรอยยิ้มและท่าทางสงบนิ่ง “อดัม ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนที่เรารู้จักหรือเปล่า?”

“ไม่ พวกคุณไม่รู้จักหรอก” อดัมรีบปฏิเสธ แต่แล้วก็ยอมรับเล็กน้อย “แต่เธอเป็นแฟนผมจริง ๆ”

เขาพูดพลางก้มมองเวลา “ผมคงต้องไปแล้ว แฟนผมเธอเป็นคนขี้กลัวเลยอาจจะรู้สึกไม่ปลอดภัยที่ต้องอยู่บ้านคนเดียวตอนกลางคืน”

อดัมพูดก่อนจะเดินกลับออกไป

หลังจากที่เมเดลีนเดินไปส่งเขาที่ประตู เธอก็รีบกลับมาที่ห้อง

แล้วหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดเหงื่อที่หน้าผากของเจเรมี่ด้วยความรู้สึกหวาดกลัวที่ปรากฏในแววตา

“เจเรมี่ เกิดอะไรขึ้นระหว่างคุณกับอดัม ทำไมคุณถึงไว้ใจเขามากขนาดนั้น?”

“เขาน่าจะถูกบังคับจนต้องอยู่กับไรอันในช่วงเวลาหนึ่ง ผมเองก็ไม่รู้ว่าด้วยเหตุผลอะไร” เจเรมี่อธิบาย จากนั้นเขาก็จับมือของเมเดลีน แล้วมองเข้าไปในดวงตากลมด้วยแววตาที่อ่อนโยน “ที่จริงเขาไม่เคยทำร้ายเราเลย ย้อนกลับไปในตอนที่คุณอุ้มท้องแจ็คสันและถูกขังไว้ในตอนที่ป่วย ยาที่เขาขอให้แดเนียลเอาให้คุณก็ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของการทดลอง”

เมเดลีนเบิกตากว้างด้วยความสับสนที่เพิ่มมากขึ้นไปอีก “คุณหมายความว่ายังไง?”

“เขาพยายามช่วยเหลือเรามาโดยตลอด แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขาต้องแกล้งทำเป็นไม่ให้คนอื่นรู้ถึงเจตนาที่แท้จริงของตัวเอง” เจเรมี่อธิบาย

เมเดลีนตกอยู่ในห้วงความคิดของตัวเอง เธอจำได้ว่าอดัมไม่เคยทำร้ายเธอเลยสักครั้งแม้ว่าเธอจะถูกขัง และคนเดียวที่ทำร้ายเธอคือไรอัน

ทุกครั้งที่เธอเจ็บปวด เขาจะปรากฏตัวแทบจะทันทีเพื่อทำการรักษา อย่างไรก็ตาม…