บทที่ 1377

“ตอนไหนคะ?” เมเดลีนขยับเข้ามาใกล้เจเรมี่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เจเรมี่ คุณรู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างอดัมกับเคธี่เหรอ?”

“ผมไม่แน่ใจ” เขาส่ายหน้าเบา ๆ แต่มีร่องรอยของความเบิกบานในแววตา “ลินนี่ ถ้าเป็นแบบนั้นเคธี่อาจจะยังมีชีวิตอยู่จริง ๆ อดัมไม่ใช่หมอธรรมดาทั่วไป เขามีความสามารถพอที่จะทำให้เคธี่ยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้”

หัวใจของเมเดลีนเต้นรัว “คงจะดีมากเลยถ้าเคธี่ยังมีชีวิตอยู่”

เธอยิ้มและคล้องแขนไปรอบคอของเขา “เจเรมี่ ฉันรู้ว่าการเริ่มต้นใหม่ของเรามันยากแค่ไหน ฉันเลยหวังว่าเคธี่กับเฟลิเป้จะได้รับโอกาสนั้นเหมือนกัน”

“ตราบใดที่เคธี่ยังมีชีวิตอยู่ ผมก็คิดว่าเฟลิเป้คงจะมีความสุข แม้ว่าพวกเขาจะไม่มีโอกาสเริ่มต้นใหม่ก็ตาม”

“ค่ะ” เมเดลีนตอบแล้วซบลงที่อกของเจเรมี่

เธอรู้สึกราวกับว่าไม่ต้องเผชิญความกังวลภายในใจอีกแล้ว เมื่อได้ดื่มด่ำกับความอบอุ่นจากอกแกร่งของเขา

วันรุ่งขึ้น เมเดลีนอยากจะบอกเรื่องนี้กับเฟลิเป้ว่ามีความเป็นไปได้ที่เคธี่จะยังมีชีวิตอยู่ แต่เจเรมี่หยุดเธอเอาไว้เสียก่อน

“ลินนี่ อย่าเพิ่งพูดถึงเรื่องนี้เลย เรายังไม่แน่ใจ ผมกลัวว่ามันจะเป็นการให้ความหวังแล้วอาจทำให้เขารู้สึกผิดหวังภายหลังก็ได้”

เธอคิดว่าที่เจเรมี่บอกก็มีเหตุผล จึงเลือกที่จะไม่พูดอะไรในตอนนี้

หลังอาหารเช้า เมเดลีนก็หาข้ออ้างเพื่อที่จะไปบ้านของอดัม แต่เอโลอิสก็เกาะติดเธอราวกับเด็ก ๆ

“เอวลีนว่างไหม ออกไปซื้อของกับฉันหน่อยได้หรือเปล่า?” เอโลอิสมองด้วยความคาดหวัง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอไร้เดียงสาราวกับเด็ก ๆ

เมเดลีนเองก็เกือบจะฟื้นตัวเต็มที่แล้ว แต่เมื่อเห็นแม่ของเธอยังคงทำตัวแบบนี้ เธอก็รู้สึกใจสลายอยู่ไม่น้อย

“ตกลงค่ะ เดี๋ยวเราไปด้วยกันนะ” เธอตอบตกลง และรู้ว่าฌอนต้องบริหารมอนต์โกเมอรี เอ็นเตอร์ไพรส์ เพื่อสร้างครอบครัวขึ้นมาใหม่ เพราะอย่างนั้นเขาจึงยุ่งมากจริง ๆ