บทที่ 1396

เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่าเฟลิเป้รู้สึกยังไง ไม่ว่าเธอจะใช่เคธี่หรือไม่ แต่การมีอยู่ของเธอเปรียบเสมือนแสงแห่งความหวังในชีวิตสำหรับเฟลิเป้

เมเดลีนเซ็นเอกสารของโรงพยาบาลให้เจเรมี่เสร็จแล้ว ขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับบ้าน เมเดลีนก็รีบโทรหาฌอนว่าเขาพบเอโลอิสหรือยัง แต่คำตอบที่ได้คือไม่

การหายตัวไปของเอโลอิสทำให้เมเดลีนไม่สบายใจ

เจเรมี่เข้าใจดีว่าเมเดลีนรู้สึกอย่างไร “อย่าโทษตัวเองเลยลินนี่ นี่ไม่ใช่ความผิดของคุณ ชีวิตเต็มไปด้วยเรื่องเซอร์ไพรส์และเหตุการณ์ไม่คาดฝันเสมอ เราไม่สามารถป้องกันไม่ให้เหตุการณ์เหล่านั้นเกิดได้ แม่อาจจะกำลังกลับบ้านก็ได้นะ”

เธอยิ้มอย่างอ่อนโยน และรู้ว่าเจเรมี่แค่พยายามปลอบโยนเธอ

“คุณพูดถูก เป็นไปไม่ได้ที่เราจะล่วงรู้สิ่งที่ไม่คาดคิดล่วงหน้าว่ามันจะดีหรือร้าย เหมือนเรื่องเคธี่” เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเขา “คุณจำได้ไหมว่าคุณขอให้เคธี่กลับไปที่เกลนเดล และขอยาแก้ปวดจากอดัมตอนที่เราอยู่ที่เมืองเอฟ”

“จำได้สิ” เจเรมี่พยักหน้า “นั่นคือสิ่งที่ผมสงสัยในตอนนี้เหมือนกัน ถ้าเธอคือเคธี่จริง ก็น่าจะเป็นไปได้ว่าเธอติดต่อกับอดัม”

“ฉันหวังว่าเธอจะเป็นเคธี่” เมเดลีนอ้อนวอนในใจ “ความหวังจะไม่สูญหายไปตราบเท่าที่เธอยังมีชีวิตอยู่”

“นั่นต้องเป็นสิ่งที่เฟลิเป้คิดเหมือนกัน ตราบใดที่เคธี่ยังมีชีวิตอยู่ แม้ว่าจะเป็นภรรยาของคนอื่น ผมแน่ใจว่าเขาก็จะยังมีความสุขต่อไปได้”

เมเดลีนเห็นด้วยกับเจเรมี่ แต่พวกเขาจะพิสูจน์ได้อย่างไรว่าเอมี่คือเคธี่จริง ๆ

ไม่ถึงยี่สิบนาที เมเดลีนและเจเรมี่ก็มาถึงยังคฤหาสน์ สิ่งแรกที่เธอถามคาเลนคือการกลับมาของเอโลอิส “แม่ของหนูกลับมาหรือเปล่าคะ แม่?”

คาเลนตกตะลึง “เมื่อเช้านี้เธอไม่ได้ออกไปกับลูกเหรอ? เกิดอะไรขึ้นกับหัวลูกน่ะเจเรมี่? ผ้าพันแผลพวกนี้มันคืออะไรกัน?”

“บาดเจ็บนิดหน่อยครับ แต่ผมไม่เป็นไร” เจเรมี่ตอบอย่างเรียบง่าย ขณะที่เขากังวลมากขึ้นว่าเอโลอิสจะอยู่ที่ไหน “อยู่บ้านและดูแลลูก ๆ นะ ลินนี่ ผมจะไปพบพ่อของคุณ แม่คุณคงไปไหนเองได้ไม่ไกล”

“อยู่บ้านเถอะ เจเรมี่ ฉันรู้ว่าคุณบอกว่าคุณสบายดี แต่ฉันก็ยังกังวลอยู่ดี” เมเดลีนรั้งเขาเอาไว้ “กลับไปพักผ่อนที่ห้องเถอะนะ”

“ผมไม่เป็นไรจริง ๆ” เขาย้ำ

ถึงอย่างนั้นเมเดลีนก็หนักแน่น และแสดงสีหน้าที่ไม่พอใจออกมาอย่างชัดเจน “ฉันบอกให้ไปพักผ่อนไม่ใช่เหรอ? หรือคุณอยากจะทะเลาะกันเพราะเรื่องแค่นี้?”