บทที่ 1397

แม้จะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่เมเดลีนก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นจากน้ำเสียงของเจเรมี่

เธอกลัวเหลือเกินว่าจะมีบางอย่างเกิดขึ้นกับเอโลอิส

ด้วยไม่อยากเสียเวลาอีกต่อไป เมเดลีนจึงพาฌอนกลับไปยังคฤหาสน์วิทแมนทันที

ทั้งสองเข้าไปในห้องนั่งเล่นแล้วพบกับเจเรมี่และคาเลนซึ่งนั่งเคร่งเครียดอยู่ที่โซฟา

“เอาจริงนะ คนพวกนี้ยอมทำทุกอย่างเพื่อเงินเลย” คาเลนร้องครวญครางออกมาอย่างเหนื่อยหน่าย

เธอรีบลุกขึ้นเมื่อเห็นเมเดลีนและฌอนกลับมา

เมื่อได้ยินคำบ่นของคาเลน เมเดลีนก็รู้สึกไม่สบายใจ

เธอจ้องมองร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาเธออย่างช้า ๆ “ได้ข่าวแม่บ้างไหม เจเรมี่?”

“อืม” เขาพยักหน้า แต่คิ้วคมของเขายังคงขมวดเข้าหากันแน่น

ฌอนดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น แต่บรรยากาศตอนนี้กลับไม่ดีเอาเสียเลย

“เกิดอะไรขึ้น? เอลลี่สบายดีใช่ไหม?”

เจเรมี่เอื้อมไปจับมือของเมเดลีนในขณะที่มีสีหน้ากังวล “ผมเพิ่งได้รับสายจากเบอร์แปลกมา พวกเขาบอกว่าพบแม่ของคุณบนถนน และกำลังพาเธอกลับมาด้วยความหวังดี ดังนั้นตอนนี้พวกเขาเลยกำลังขอเงิน 50 ล้านดอลลาร์ เป็นค่าตอบแทนที่พวกเขาดูแลแม่ของคุณเอาไว้ หรือถ้าไม่ให้พวกเขาก็จะไม่ส่งแม่กลับมาให้เรา พวกเขาไม่ยอมให้เราโทรหาตำรวจไม่งั้นแม่ของคุณจะต้องตกอยู่ในอันตราย”

เจเรมี่รู้สึกได้ว่ามือของเมเดลีนเย็นลงทันทีที่ได้ยินสิ่งที่เขาบอก

“ไม่ต้องกังวลไปลินนี่ สิ่งที่พวกเขาต้องการคือเงิน”

“นี่เป็นแค่คดีลักพาตัวงั้นเหรอ?” ฌอนรับรู้ได้ถึงแผนของอีกฝ่าย

‘บังเอิญพบ’ และ ‘ความหวังดี’ กำลังพูดถึงอะไร นี่คือการลักพาตัวและเรียกค่าไถ่อย่างชัดเจน!

“เราจะให้เงินพวกเขาหากพวกเขาต้องการ ตราบใดที่เอลลี่ไม่เป็นไร!” ฌอนโวยวาย ไม่มีสิ่งมีค่าใดเทียบได้กับชีวิตของคนที่เขารัก

เมเดลีนเองก็คิดอย่างเดียวกัน เธอมองชายตรงหน้าอย่างเป็นกังวล “เจเรมี่...”