บทที่ 154

มาเดลีน ยกนิ้วชี้ขึ้นมาแนบริมฝีปากเป็นสัญลักษณ์เชิงห้ามปรามเด็กน้อยไม่ให้ส่งเสียงเรียกออกมาและเด็กน้อยก็เข้าใจทันที เธอเม้มริมฝีปากเข้ากลับหากัน

ด้านหนึ่ง เมเรดิธไม่พอใจอย่างยิ่งเมื่อเห็นเจเรมี่อุ้มเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ กระนั้น เธอรู้ดีว่าเธอไม่สามารถแสดงออกอย่างโจ่งแจ้งได้

“เจเรมี่ นี่ลูกของใคร? ทำไมคุณถึงอุ้มเธอไว้? แจ็ครอเราอยู่ข้างนอก ไปกันเถอะ”

เธอมองเจเรมี่ด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า แต่แล้วเธอก็กลอกตาไปที่ลิเลียนที่อยู่ในอ้อมแขนของเจเรมี่

เธอไม่รู้ว่าสิ่งเล็กน้อยนี้มาจากไหน เธอดูคล้ายกับยัยชนบท มาเดลีน!

“เธอไปกับแจ็คก่อนก็ได้ ผมกำลังรอพ่อแม่ของเด็กหญิงตัวน้อยนี่” เจเรมี่ตอบอย่างเย็นชา ทันใดนั้นสายตาของเขาก็สบกับลิเลียน

ด้วยเหตุผลบางอย่าง เขารู้สึกเชื่อมโยงกับเธอ

ในที่สุดเมเรดิธต้องขอเจเรมี่ออกไปโดยใช้แจ็คสันเป็นข้ออ้าง เธอไม่คิดว่าจะได้รับการปฏิบัติอย่างเย็นชาจากเขา เธอไม่สามารถแสดงความโกรธของเธอได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงแค่หันกลับมาในขณะที่กดริมฝีปากเข้าหากันแน่น

เมเรดิธจดจ่ออยู่กับอารมณ์หงุดหงิดจนมองไม่เห็นว่ากำลังจะไปไหน เมื่อเธอเดินผ่านมาเดลีน เธอชนเข้ากับไหล่ของเธอ

มาเดลีนใช้โอกาสนี้ในการปล่อยของที่อยู่ในมือของเธอ

อาหารของเด็กตกลงไปที่พื้น และโค้กที่พลิกคว่ำได้สาดกระเด็นไปทั่วเมเรดิธ

กระโปรงและรองเท้าชาเนลราคาแพงของเมเรดิธเปียกโชก เธอหัวเสียเป็นทุนเดิมอยู่เเล้ว และตอนนี้ เธอกำลังโกรธมาก เธอปลดปล่อยความโกรธทั้งหมดที่มีต่อมาเดลีน

“นี่เธอดูตาม้าตาเรือบ้างหรือปล่าว? ตาบอดหรือไง?” เธอหันกลับไปเพื่อบ่นกับเจเรมี่ เธอแสดงใบหน้าของเธอด้วยความเศร้าโศก “เจเรมี่ ผู้หญิงคนนี้ทำให้เสื้อผ้าและรองเท้าของฉันสกปรก”

เจเรมี่เพียงแต่หันหน้าไปดูอย่างใจเย็น เพียงแค่แวบเดียว เขาก็ถูกมาเดลีนดึงดูด

เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ มันเป็นความผิดปกติที่รู้สึกได้

เขาเดินไปทางเธอพร้อมกับลิเลียนในอ้อมแขน

มาเดลีนมองไปที่เมเรดิธผู้โกรธเกรี้ยวและยิ้มเยาะอย่างใจเย็น

“ฉันคิดว่าคนตาบอดคือคุณนะ คุณผู้หญิงปากร้าย ฉันยืนอยู่ที่นี่ตั้งแต่แรกและคุณเป็นคนที่เดินพุ่งชนฉันเหมือนแมลงวันหัวขาด”