บทที่ 155

เธอจากโลกนี้ไปแล้วอย่างไม่หวนกลับ สิ่งที่เหลืออยู่ของเธอมีเพียงอย่างเดียวนั่นคือขี้เถ้า

“แน่นอนฉันเป็นภรรยาของเจเรมี่ คนทั้งเกลนเดลรู้เรื่องนี้!” เมเรดิธแทบรอไม่ไหวที่จะประกาศความสัมพันธ์ของเธอกับเจเรมี่

มาเดลีนกล่าวหลังจากที่ทำท่านึกได้อย่างกะทันหัน “งั้นคุณคือคุณหนูแห่งมอนต์โกเมอรีชื่อดังคนนั้น เมเรดิธ ครอว์ฟอร์ด ใช่ไหม?”

เมื่อเมเรดิธได้ยินดังนั้น รอยยิ้มอันเย่อหยิ่งบนใบหน้าของเธอกลับคืนมาผยองอีกครั้ง

แต่หลังจากนั้นไม่กี่วินาที มาเดลีนได้พูดเพิ่มเติมต่อว่า “ผู้หญิงคนที่ใช้ประโยชน์ของตัวเองจากน้องสาว โดยบังคับให้มาเดลีน น้องสาวของเธอไปสู่จุดจบก่อนที่จะขโมยสามีของน้องสาวตัวเอง! นี่คุณเป็นผู้หญิงคนนั้น เมเรดิธ ครอว์ฟอร์ด ใช่ไหม?”

ใบหน้าของเมเรดิธเสียอาการแต่เธอยังคงแสดงสีหน้าไร้เดียงสา

“คุณ พูดเรื่องไร้สาระแบบนั้นได้ยังไงกัน? ฉันขโมยสามีของน้องสาวไปจากเธอตั้งแต่เมื่อไหร่? ฉันกับเจเรมี่คบกันมาตลอด ใช่ไหม เจเรมี่? คนที่คุณรักตลอดเวลานี้คือฉันและฉันเพียงคนเดียวเท่านั้น” เธอกล่าว พร้อมมองเจเรมี่ด้วยสายตาที่บอกให้เห็นด้วย

อย่างไรก็ตาม เจเรมี่มองไปที่มาเดลีนเท่านั้น การจ้องมองของเขารุนแรงมากราวกับว่าเขาต้องการมองผ่านแว่นกันแดดของเธอ

เธอดูเหมือนกับมาเดลีนแม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นดวงตาหลังแว่นนั้นก็ตาม

“ไปกันเถอะ” หลังจากนั้นไม่นาน เจเรมี่เอ่ยพูดก่อนจะเดินจากไป

เมเรดิธสังเกตว่าทุกคนรอบข้างมองมาที่เธอในขณะที่วิพากษ์วิจารณ์เธอ เธอเองก็ไม่อยากอยู่เช่นกัน หลังจากที่เธอเขม่นใส่มาเดลีนเสร็จแล้ว เธอรีบเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

มาเดลีนมองไปที่ด้านหลังของเจเรมี่และร้องเรียกเขาว่า “คุณวิทแมน คุณเห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันพึ่งพูดไปตอนนี้ใช่ไหมเพราะคุณไม่ได้ปฏิเสธมันนี้?”

เจเรมี่กำลังจะผลักเปิดประตูเพื่อออกไปตัวเขาเเข็งทันทีที่ได้ยิน

เธอตั้งใจให้เจเรมี่และเมเรดิธอับอายต่อหน้าทุกคน

เมเรดิธเป็นภรรยาน้อยในขณะที่เขาเป็นผู้ชายที่มีพันธะกับผู้หญิงคนอื่น มันสำคัญอะไรหากพวกเขามาจากครอบครัวที่ร่ำรวยและมีชื่อเสียง? มันจะไม่ขจัดความจริงที่ว่าพวกเขาเคยทำสิ่งที่น่าอับอายเช่นนั้น

มาเดลีนคิดว่าเจเรมี่จะหัวเสียหลังจากที่เธอพูดแบบนั้นและเขาจะปกป้องเมเรดิธอย่างเคยอย่างไรก็ตาม เขาหันกลับมาและยกมุมริมฝีปากของเขาเป็นรอยยิ้ม