บทที่ 184

แม้ว่าลิลลี่จะอายุไม่ถึงสามขวบ แต่เธอกลับว่องไวมาก

เมื่อเห็นว่าเมเรดิธกำลังจะตีเธอด้วยเจตนาที่ไม่ดี เธอจึงหลบหลีกทันที

เมเรดิธฟาดมือออกไป เธอสัมผัสได้เพียงอากาศเท่านั้น และนั่นทำให้เธอรู้สึกรำคาญมากขึ้นเธอยื่นนิ้วออกไปเพื่อหยิกใบหน้าของลิลลี่

ลิลลี่อ้าปากเล็ก ๆ น่ารักของเธอและกัดเข้าที่หลังมือของเมเรดิธอย่างไม่ลังเลด้วยแรงทั้งหมดที่มี

"อ่าห์!" เมเรดิธกรีดร้อง

ลิลลี่คลายปากของเธอ และกระพริบตาที่สวยงาม “นี่คุณน้า คุณแม่ของหนูบอกว่าคนที่ชอบตีเด็กเป็นคนไม่ดี เพราะคุณเป็นคนไม่ดี หนูสามารถตะโกนและตีคุณได้”

“อะไรนะ? เมื่อกี้แกพูดว่าอะไร?” เมเรดิธไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจะมีวันนี้ที่เธอถูกสั่งสอนโดยเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ที่อายุยังไม่ถึงสามขวบ!

เธอโกรธมาก เมื่อเห็นลิลลี่หันหลังเดินกลับเข้าร้าน เมเรดิธรีบวิ่งไล่ตามเธอ โดยลืมไปว่าตอนนั้นเธอยังเหยียบลูกปัดเคลือบอยู่ใต้เท้า ลูกปัดเคลือบทำให้เธอควบคุมการทรงตัวไม่ได้ทันที เธอไม่สามารถพยุงตัวเองให้มั่นคงได้ ในที่สุดเธอได้ล้มลงอย่างน่าอายและดึงเพื่อนที่อยู่ข้าง ๆ เธอลงไปที่พื้นเช่นกัน

“บ้าชะมัด”

ลิลลี่หยุดชะงัก เธอหันหน้าไปรอบ ๆ และแลบลิ้นใส่เมเรดิธ “จิ๊ จิ๊ จิ๊ น้านิสัยไม่ดี ฮึ่ม คุณไม่ควรรังแกหนู”

เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ก็หันกลับมาอย่างภาคภูมิใจหลังจากที่เธอพูดแบบนั้น

“ยัยตัวแสบ!”

ขณะที่รองเท้าส้นสูงคู่หนึ่งกำลังจะกระแทกเข้าที่หลังศีรษะของลิลลี่ ทันใดนั้นร่างสูงอันหล่อเหลาได้ปรากฏตัวขึ้น ชายคนนั้นยกลิลลี่ขึ้นมาได้ทันเวลาและยืนอยู่ข้าง ๆ รองเท้าส้นสูงพุ่งตรงไปที่หน้าต่างกระจกของร้านแห่งหนึ่งด้วยความแรงทำให้มันปักคากระจก และส่งผลให้กระจกแตก

สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเมเรดิธใช้พละกำลังมากเพียงใดในการปา

หากรองเท้าส้นสูงข้างนี้กระแทกเข้าที่ด้านหลังศีรษะของลิลลี่ ผลที่ตามมาคงจะไม่สามารถคาดคิดได้