บทที่ 207

เช่นนั้นเองในที่สุดความจริงก่อนหน้าได้ถูกเปิดเผยคงต้องขอบคุณเสียงโหยหวนของแทนเนอร์

ใบหน้าของเจเรมี่เปลี่ยนเป็นความน่าสะพรึงกลัวทันทีขณะที่ความกระหายเลือดที่ไม่ควบคุมไม่ได้พุ่งเข้ามาในดวงตาเขา

ด้วยความโกรธ เขาชูกำปั้นชกหน้าของแทนเนอร์อย่างแรง

แทนเนอร์สะดุดไปข้างหลัง ขณะที่ไม่สามารถทรงตัวให้ยืนอยู่ได้ จิตใจของเขางุนงงกับการถูกต่อย

แก้วไวน์และจานพังไปทั่วพื้นเมื่อเขากระแทกเข้ากับโต๊ะยาวด้านหลัง

แต่อย่างไรนั้น เจเรมี่ไม่หยุดแค่นั้น แต่เขาดึงแทนเนอร์ขึ้นมาและต่อยลงไปอีกสองครั้ง

เลือดไหลออกมาจากมุมริมฝีปากของแทนเนอร์ขณะนี้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด

ไม่มีใครกล้าหยุดเจเรมี่ในตอนนี้

ชายคนนั้นดูน่ากลัวมากในขณะนั้นและเขาน่ากลัวเกินไป ทุกคนรู้สึกว่าการเข้าใกล้เกินไปจะทำให้พวกเขามอดไหม้ด้วยเปลวไฟแห่งความโกรธที่กลืนกินเขา

เจเรมี่เอาแต่คิดว่าเขาคิดผิดตลอดสามปีที่ผ่านมา

โดยเฉพาะในประเด็นของความบริสุทธิ์ของมาเดลีน เขาไม่สามารถขจัดความรู้สึกของการถูกปิดตาได้

ตอนนี้ในที่สุดเขาถอดผ้าคลุมที่ปิดตาออก ในแง่ของความจริง เขาพบว่ามันยากที่จะเผชิญหน้ากับหัวใจของเขาเอง นับประสาอะไรกับใบหน้าที่เวียนว่ายอยู่ในความคิดของเขา ...

เมื่อเห็นฉากที่คลี่คลายคดี มุมปากแห่งความสวยงามของมาเดลีนถูกยกขึ้นมาเล็กน้อย

สุดท้ายแล้ว

ในที่สุด เธอก็ได้ยินแทนเนอร์เปิดเผยความจริงเบื้องหลังของการใส่ร้ายป้ายสีเธอ

สุดท้าย เธอก็ถือว่าเป็นผู้บริสุทธิ์

มาเดลีนรู้สึกว่าบาดแผลในใจลดความเจ็บลงเล็กน้อย

แต่ว่านะ เธอยังคงห่างไกลจากการรักษาหลุมทั้งหมดที่ทำหัวใจของเธอมีปัญหาหรือแม้แต่การปลอบประโลมจากความโกรธอันร้อนแรงของความเกลียดชังภายในตัวเธอ