บทที่ 211

เมเรดิธพยักหน้าอย่างซื่อตรง “เจเรมี่ ไม่ว่าคุณจะถามอะไร ฉันสัญญาว่าจะตอบตามความจริงทั้งหมด”

“ได้” ดวงตาสีดำลึก ของเจเรมี่จ้องไปที่เมเรดิธอย่างกดดัน “เธอเคยเห็นไอ้ชั่วแทนเนอร์กับมาเดลีนอยู่ด้วยกันใช่ไหม?”

“ใช่ ฉันเห็นพวกเขากับตาตัวเอง!” เมเรดิธตอบโดยไม่ต้องคิด

ดวงตาสีดำของเจเรมี่ค่อย ๆ ดิ่งลงและดวงตาคู่นั้นเคลื่อนไหวสั่น ๆ

กระแสลมโดยรอบหนักขึ้นอย่างผิดปกติจนเมเรดิธรู้สึกได้ เธอเริ่มมีอาการตื่นตระหนกแต่ก็ยังยืนกราน “เจเรมี่ ที่ฉันพูดไปทั้งหมดเป็นความจริง! เจเรมี่ คุณต้องเชื่อฉัน …”

“เชื่อเธอ …”

เจเรมี่พูดสองคำนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีกในขณะที่โทนสีแห่งความเย้ยหยันทยานขึ้นในดวงตาของเขา

“เธอพูดกับฉันแบบเดียวกันตอนนั้น แค่อยากให้ฉันเชื่อเธอสักครั้ง”

“อะไรนะ?” เมเรดิธมองไปที่เจเรมี่ที่ไม่ยิ้มแย้มแจ่มใส “เจเรมี่...”

เขาวาดริมฝีปากบางออกเล็กน้อย “ฉันให้โอกาสเธอแล้ว” หลังจบคำพูด เขาหันกหลังจากไปอย่างไม่เหลียวหลัง

ความหมายพื้นฐานของสิ่งนี้เห็นได้ชัด ๆ เลยว่าเขาไม่เชื่อเธอ!

เมเรดิธไม่สนใจแล้วว่าเธอกำลังแกล้งทำเป็นข้อเท้าเคล็ดอยู่และเธอลุกขึ้นยืนจับเจเรมี่ กอดเขาแน่นจากด้านหลังทันที

“เจเรมี่!”

เธอฝังใบหน้าของเธอเข้าที่หลังของเจเรมี่อย่างแน่น

“เจเรมี่ ฉันเองอยู่กับคุณมาก็หลายปี นี่คุณไม่รู้ว่าฉันเป็นคนแบบไหนหรือไงกัน? ทำไมฉันต้องโกหกด้วย?! ทุกสิ่งที่ฉันพูดคือความจริง มาเดลีนเคยคบกับแทนเนอร์จริง ๆ! ไม่ใช่แทนเนอร์เท่านั้นนะ แดเนียลด้วยอีกคน! โอ้ว ลุงของคุณก็ด้วย เฟลิเป้ มาเดลีนชอบที่จะเข้าไปพัวพันกับผู้ชายพวกนั้น เธอ -”

“พอได้แล้ว!”

เจเรมี่ขัดจังหวะเธอด้วยความโกรธ ใบหน้าที่ดุดันเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

เมเรดิธรีบเอามือปิดปากด้วยความตกใจ