บทที่ 218

มาเดลีนส่ายหัว “ฉันยังจัดการกับมันได้ไม่ดีนัก มิฉะนั้น เขาคงจะไม่สงสัยฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเป็นอดีตภรรยาโง่เง่าของเขาหรือเปล่า”

มาเดลีนเกิดอารมณ์ขมขื่นเมื่อเธอพูดคำว่าอดีตภรรยา แต่เธอยิ้มให้เฟลิเป้อย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องกังวลกับฉันหลอกน่า ฉันไม่ใช่มาเดลีน ครอว์ฟอร์ดที่โง่และดักดานคนนั้นอีกต่อไป ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวังในโอกาสเกิดใหม่ที่คุณมอบให้แน่นอน”

เฟลิเป้เผยริมฝีปากออกและยิ้มออกมา มีสัมผัสแห่งความลึกลับในดวงตาที่สดใสคู่นั้นอยู่

มาเดลีนช่วยเขาถอดเสื้อโค้ทที่เปียกฝนและได้นำอุปกรณ์อาบน้ำชุดใหม่มาให้เขา

เขาอาบน้ำเสร็จแล้วสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีขาว เช็ดผมที่เปียกด้วยผ้าขนหนูแห้ง

เขาเข้าไปในห้องของมาเดลีน เมื่อเห็นหนูน้อยผู้น่ารักกำลังนอนหลับอยู่บนเตียง เฟลิเป้ก้มลงช้า ๆ เพื่อหอมแก้มของลิลลี่ด้วยความรัก

“เฟลิเป้ ฉันทำความสะอาดห้องแล้ว” มาเดลีนเดินเข้ามาในห้องเบา ๆ

เฟลิเป้หันหลังเดินไปหาเธอ “ฉันจะกลับไปที่คฤหาสน์วิทแมนในอีกสองวัน เธอไปที่นั่นกับฉัน”

“ได้สิ” มาเดลีนพยักหน้า

“พักผ่อนเร็ว ๆ ล่ะ ราตรีสวัสดิ์” เฟลิเป้กล่าวพร้อมกับโน้มศรีษะ ริมฝีปากบางซีดของเขาแตะลงระหว่างคิ้วของมาเดลีนแต่สัมผัสได้ไม่นาน เขาก็หมุนตัวเดินออกไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว ประตูถูกปิดอย่างสงบเงียบ

มาเดลีน ยืนนิ่งด้วยความงุนงง เธอรู้สึกค่อนข้างสับสน

เธอไม่ใช่คนโง่ เฟลิเป้ช่วยเหลือเธอทุกอย่างเพราะเขามีความรู้สึกโรแมนติกให้เธอในระดับหนึ่ง

โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่เธอถูกเมเรดิธกล่าวหาว่าขโมยสร้อยคอเมื่อหกปีก่อน ในเวลานั้น เขาได้ให้หลักฐานนั้นกับเธอที่มันเพียงพอที่จะสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอได้

เขาคอยช่วยเหลือเธออย่างลับ ๆ ตั้งแต่นั้นมา

แต่ในช่วงสามปีที่เธออยู่กับเฟลิเป้ เธอรู้สึกว่าเขาดูลึกลับเกินไป มันอาจกล่าวได้ว่าเขาไม่สามารถคาดเดาอะไรได้ทั้งนั้น

เขาเป็นลูกผู้ชายและเป็นสุภาพบุรุษที่ดี

อย่างไรก็ตาม สัญชาตญาณของมาเดลีนบอกเธอว่าเขามีความลับบางอย่างซุกซ่อนอยู่

มาเดลีนสะบัดหัวเพื่อบังคับตัวเองให้หยุดคิดถึงเรื่องนี้

หลังจากเจเรมี่เดินออกมา เขาเข้าไปนั่งในรถของเขา แม้ว่าไฟในอพาร์ตเมนต์ของมาเดลีนจะดับลง แต่เขาก็ยังไม่ขับรถออกไป

“เฟลิเป้ วิทแมน”

ชื่อของเฟลิเป้ถูกเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของเขา

เมื่อนึกถึงที่เฟลิเป้เคยห่วงใยมาเดลีนทุกย่างก้าว ยังไงเขาก็ค่อย ๆ ละสายตาเพ้งเล็งลง