บทที่ 222

เมเรดิธตกลงอย่างไม่รอช้าอีกต่อไป “ไม่ต้องห่วงนะ เจเรมี่ ฉันจะไปที่นั่นอย่างตรงเวลาในคืนพรุ่งนี้พร้อมกับคุณพ่อคุณแม่ของฉัน”

“งั้น ก็ดี” เจเรมี่วางสายโทรศัพท์หลังจากพูดสามคำสุดท้ายนั้น

เขามองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ที่มืดลง ดวงตาที่เรียว และแวววาวของเขาสะท้อนแสงอย่างมีความลับ

มาเดลีนตรงดิ่งกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ หลังจากเข้าไปในบ้าน เธอห็นว่าเฟลิเป้ตื่นขึ้นมาแล้ว

เขานั่งอยู่ที่โต๊ะริมหน้าต่าง ขณะสวมชุดลำลองหลวม ๆ เขาดูข่าวการเงินทางโทรศัพท์ในขณะที่กัดขนมปังปิ้งเป็นอาหารเช้า

เมื่อเขารู้สึกตัวว่ามาเดลีนกลับมาแล้ว เขาเผยรอยยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน “ผลงานการขายของ คุณผู้หญิงของฉันกำลังเฟื่องฟู เครื่องประดับทุกชิ้นที่เธอออกแบบได้รับความนิยมอย่างล้นหลาม ฉันเองคิดว่าเธอมีโอกาสที่ดีในการชนะรางวัลใหญ่จากการแข่งขัน การสร้างสรรค์และออกแบบเครื่องประดับระดับนานาชาติในปีนี้

“นอกจากนี้ ฉันยังนำวัสดุเครื่องหอมที่เธอต้องการมาให้เธอด้วยนะ เธอสามารถสานต่อความฝันและอาชีพที่นี่ได้อย่างสบายใจ”

มาเดลีนรู้สึกขอบคุณ เมื่อได้ฟังทุกคำที่เฟลิเป้พูด “ขอบคุณนะ เฟลิเป้”

เฟลิเป้ยิ้มออกมาจาง ๆ ดวงตาลึกลับคู่นั้นฉายแสงเจิดจ้า “สิ่งที่ฉันต้องการนั่นไม่ใช่คำขอบคุณจากเธอเลย”

เสียงของเขานุ่มนวลและอบอุ่นเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิ

มาเดลีนอยู่ในภาวะงุนงงเล็กน้อยจนเขารู้สึกได้ เฟลิเป้หัวเราะออกมาเล็กน้อย “ไม่ต้องกังวล ฉันจะไม่บังคับให้เธอทำอะไรทั้งนั้นแหละ เมื่อไหร่ก็ตามที่เธอมีความสุข ฉันยินดีที่จะเป็นอัศวินของเธอตลอดไป”

มาเดลีนมองใบหน้าอ่อนโยน ยิ้มแย้มตรงหน้าของเธอ และหัวใจเธอรู้สึกอบอุ่น

มันเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หมอกควันในใจของเธอจางหายไป

ถ้าไม่ใช่มีเฟลิเป้และการให้กำลังใจของเขาในช่วงสามปีที่ผ่านมา เธอคงไม่ทางยืนอยู่จุดนี้ในวันนี้ได้เลย

ตกเย็นของวันรุ่งขึ้น

มาเดลีนติดตามเฟลิเป้ไปที่คฤหาสน์วิทแมน เขาเดินเข้าไปในบ้านพร้อมของขวัญที่ถือในมือข้างหนึ่งและอีกมือหนึ่งจับมาเดลีนพาเธอเข้าไป

เมื่อเห็นว่าเฟลิเป้เป็นผู้มาเยือน พ่อบ้านจึงรีบรายงานไปยังอาวุโสวิทแมนทันที

อาวุโสวิทแมน ที่กำลังพักผ่อนอยู่ในห้องของเขา พลันคลายความกังวลลง

เฟลิเป้กลับมาที่คฤหาสน์ครั้งสุดท้ายเมื่อสามปีก่อน ในตอนนั้น เขาหลีกเลี่ยงที่จะพบกับอาวุโสวิทแมนโดยอ้างว่าไม่สบาย สิ่งนี้ไม่สามารถอ้างซ้ำกันได้ในตอนนี้