บทที่ 252

เฟลิเป้ในชุดสูทที่ตัดเย็บอย่างพอดีตัว ดูสง่างามเปร่งปรั่งและดูปราดเปรื่องในเวลาเดียวกัน กระนั้น ในขณะนี้มีความโกรธอยู่ในดวงตาของเขาที่ถูกเผยออกมา มันตรงกันข้ามกับใบหน้าที่สงบและสง่างามตามแบบปกติของเขาที่ไม่มีอารมณ์

“ขอโทษคู่หมั้นของผมเดี๋ยวนี้ หรือไม่อย่างนั้น มันจะไม่ง่ายที่จะต้องจบลงที่คดีความ”

“...” ผู้หญิงคนนั้นไม่รู้ว่าเฟลิเป้เป็นใคร แต่เธอตกใจมากที่เห็นความเย็นชาที่ถูกส่งมาจากดวงตาของเขา

มาเดลีนเดินไปหาเฟลิเป้และคล้องแขนเขาอย่างเป็นธรรมชาติและเป็นกันเอง “ช่างเถอะ เฟลิเป้ ฉันไม่ต้องการคำขอโทษแบบหน้าไหว้หลังหลอกพวกนั้นหรอกนะ นี่ก็เพียงพอแล้วที่ทุกคนจะรู้ว่าฉันบริสุทธิ์”

“ผมจะปล่อยไปแบบนี้ได้ไงกันล่ะ?” เฟลิเป้มองมาเดลีนอย่างอ่อนโยนเช่นเคย “ผมจะไม่ยอมปล่อยให้ใครมารังแกหรือทำให้ชื่อคุณเสื่อมเสีย ผมจะไม่อนุญาตทั้งนั้นแม้ว่าจะเป็นคำเดียวก็ตาม”

คำพูดปกป้องของเขาเต็มไปด้วยการเเสดงออกแบบการปกป้องแฟนมากเกินไป

มาเดลีนมองเข้าไปในดวงตาของเฟลิเป้ บางทีมันอาจจะเป็นแสงสว่าง แต่เธอเห็นความรักอันลึกซึ้งและความเอาแต่ใจที่เธอเคยเห็นมาก่อนในสายตาของเขาเช่นกัน

หัวใจของเธอเต้นแรง ก่อนที่เธอจะพูดอะไรอีก เธอเห็นคนที่อายุน้อยประมาณสองสามคนเริ่มมีอาการหน้าแดงเมื่อเห็นเฟลิเป้

บางทีพวกหล่อนอาจจะละลายกับสิ่งที่เขาพูดในตอนนี้

เมเรดิธรู้สึกอิจฉาหนักมากกับสิ่งที่เธอเห็นในขณะนี้

เธอดูหมิ่นผู้หญิงที่หน้าตาเหมือนกับมาเดลีนคนนี้ และคืนนี้ เธอคงอยากเห็นมาเดลีนทำตัวโง่ ๆ ออกมาต่อหน้ามวลชล แต่เธอไม่คิดว่าเรื่องมันจะถูกกลับตาลปัตรแบบนี้!

“เเล้วนี่คุณกำลังรออะไรอยู่? คุณจะขอโทษเฉพาะตอนนี้หรือจะไปที่สถานีตำรวจกันดี?"เฟลิเป้ถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ผู้หญิงคนนั้นตัวสั่นหลังจากเห็นสายตาเย็นชาของเฟลิเป้ เธอขอโทษอย่างรีบร้อนและรนราน “ฉันขอโทษ! ฉันพลาดไป! ฉันขอโทษที่กล่าวหาคุณผิด!”

เป้นเวลากว่าสามปี

มาเดลีนไม่คาดคิดว่าวันหนึ่งเธอจะได้ยินคำขอโทษจากผู้หญิงคนนี้

ทว่าแล้ว หากเจเรมี่ไม่ใจร้ายในตอนนั้นล่ะก็ เธอคงจะได้รับคำขอโทษนี้เมื่อสามปีก่อนด้วยเช่นกัน

มาเดลีนคร่ำครวญถึงสิ่งนี้ในใจของเธอ เมื่อเธอเงยหน้าขึ้น เธอเห็นเมเรดิธกำลังมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

เมื่อเธอเห็นมาเดลีนจ้องกลับมาที่เธอ เมเรดิธก็รีบหลบสายตาอย่างรวดเร็ว