บทที่ 259

ไฝบนหน้าอกข้างซ้ายของเธอเป็นเครื่องมือที่พิสูจน์ได้ว่าเธอคือมาเดลีน

นี่เป็นเครื่องหมายที่เธอไม่ต้องการทำลายลงเพราะเธอไม่คิดว่าเจเรมี่จะมีโอกาสได้เห็นมันด้วยตาของเขาอีกหลังจากที่เธอ ‘กลับมามีชีวิตอีกครั้ง’

เธอมาอยู่จุดนี้เพื่อแก้แค้นไม่ใช่มาเพื่อเริ่มต้นความสัมพันธ์ใหม่กับเขา และนั่น เธอจึงไม่ได้คิดเอาไฝออกและมันยังคงอยู่ที่อกข้างซ้ายของเธอ

เมื่อเธอสังเกตเห็นการจ้องมองของเจเรมี่ เธอจึงดึงผ้าขนหนูขึ้นก่อนจะหันหลังให้เจเรมี่

“ทำไมคุณถึงไม่เคาะประตูก่อนเข้ามา?” เธอถามด้วยอาการตื่นเต้น

เธอคิดว่าเจเรมี่จะปิดประตูและเดินออกไปอย่างตีเนียน แต่ทว่า เธอกลับได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาย่างกายเข้ามาหาเธอ และเขาได้หยุดอยู่ข้างหลังเธอขณะนี้

“คุณเข้ามาทำไม? ออกไปเลยนะ” มาเดลีนต้องการไล่เขาออกไปไกล ๆ และเธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างจริงจัง เธอกำผ้าขนหนูแนบเเน่นกับหน้าอกก่อนจะเดินตีห่างจากเขามากขึ้น เธอเดินด้วยเท้าเปล่า

แต่แล้ว ในขณะที่เธอก้าวไปข้างหน้า เจเรมี่ได้คว้าแขนเรียวบางของเธอเอาไว้

มือของเขาเย็นเหมือนน้ำเเข็ง แต่ทันทีที่ถูกเขาสัมผัส เธอรู้สึกถึงว่าผิวของเธอบริเวณที่โดนเเตะร้อนขึ้นอย่างฉับพลัน

“ทำไมคุณถึงดูกลัวจังล่ะ คุณน้าสะใภ้ในอนาคต? นี่คุณคิดว่าผมจะกลืนกินคุณหรือไงกัน?”

“ ... ”

มาเดลีนพูดไม่ออก หัวใจเต้นเร็วขึ้นจนเธอรู้สึกได้แก้มของเธอร้อนผ่าวขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะนี้

ในตอนนี้เอง เจเรมี่เดินเข้าไปใกล้เธออีกครั้ง เธอรู้สึกได้ถึงร่างกายอันอบอุ่นของเขาเข้ามายืนกดดันเธอ

“ไม่ต้องห่วงนะ ผมจะไม่ทำอะไรคุณหรอก ผมแค่มีคำถามบางอย่างที่จะถามคุณเท่านั้นเอง”

“คำถามอะไร?” มาเดลีนถามออกมาอย่างหมดความอดทน “ปล่อยฉันไปก่อน”

เจเรมี่ตัวแข็งทื่อเล็กน้อยหลังจากที่เขาได้ยินดังนั้น เขามองร่างของผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าในขณะที่เขาเริ่มเว้นระยะห่างออกจากเธอ

ร่างกายเธอช่างสวยและไร้ที่ติในขณะที่ผิวพรรณของเธอยังนิ่มและอ่อนนุ่ม เมื่อเขาเห็นมัน เขาเองอดไม่ได้ที่จะไม่นึกถึงบาดแผลและรอยแผลมากมายอันน่าสยดสยองที่เคยมีอยู่ทั่วร่างกายของมาเดลีน

เขาเจ็บปวดรวดร้าวในใจขึ้นมาขณะที่ละมือของตัวเองจากเธอในทันที

“ไม่เเล้วล่ะ ผมไม่มีอะไรที่จะถามคุณในตอนนี้” น้ำเสียงของเขาดูเศร้าหมองลง “ขอบคุณมากที่มาช่วยตามหาลูกชายผมและที่คุณยังอยู่กับเขาในคืนนี้อีกด้วย ผมควรจะขอบคุณ คุณตามสมควร”

เมื่อจบประโยค มาเดลีนได้ยินเสียงของประตูที่ถูกปิดลงด้านหลัง

เขามาที่นี่ก็เพราะมีอะไรจะถาม แต่แล้วอยู่ ๆ เขาดันกลับไปดื้อ ๆ เป็นเพราะอารมณ์ที่เปลี่ยนไป เกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ?

มาเดลีนรู้สึกสับสน แต่เธอไม่ได้คิดอะไรมากมายเกี่ยวกับเรื่องพวกนี้ เธอสวมชุดนอนแล้วล็อคประตูก่อนจะนอนลงข้าง ๆ แจ็คสัน

เธอกลับรู้สึกสบายใจตอนมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่น่ารักนั้นก่อนที่เธอจะเผลอหลับไปอย่างรวดเร็ว

ยิ่งเธอมองเขามากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งรู้ว่าจริง ๆ แล้วแจ็คสันเองค่อนข้างคล้ายกับลิเลียนมากจริง ๆ