บทที่ 271

ว่าไงนะ?

จากที่ได้ยินเจเรมี่พูดออกมา เมเรดิธในตอนนี้เปรียบเสมือนลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม เข่าของเธออ่อนแรงก้าวถอยหลังไปทีละก้าว

การข่มขวัญและการขู่เตือนที่เธอพึ่งพูดกับวีล่าไปก่อนหน้านี้ทุกคำกลับเข้ามาในหัวเธออีกครั้งทันที ‘ฉันจะบอกเธอเอาไว้นะ วีล่า ควินน์ นี่เป็นวิธีที่ฉันทำให้มาเดลีนเสียโฉมในตอนนั้น ถ้าเธอกล้าที่จะลองดีกับฉันอีกครั้ง ฉันจะให้เธอได้ลิ้มรสความเจ็บปวดเหมือนที่นังบ้านั่นรู้สึก!’

เมเรดิธมีใบหน้าที่ซีดลงกว่าเดิมพร้อมทั้งหัวใจที่เต้นแรง

เมื่อกี้เธอหลุดพูดคำพวกนั้นออกมา

เธอโกรธแค้นวีล่ามาก ไม่แปลกที่ตัวตนที่แท้จริงของเธอจะเปิดออกมาและเผยสิ่งที่ทำผิดในอดีตไว้

เจเรมี่มองสีหน้าที่เปลี่ยนไปของเมเรดิธ เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงผิดหวัง “คุณบอกกับผมว่าฌอน พ่อของคุณเป็นคนจ้างคนมาทำร้ายใบหน้าของมาเดลีน ผมเดาว่านั่นไม่ใช่ความจริง คุณคือคนที่ทำมันลงไป”

“ไม่นะ นั่นมันไม่ใช่…” เมเรดิธคว้าแขนของเจเรมี่ เธอส่ายหน้าปฏิเสธทุกช่องทาง ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตาในตอนนี้ “ฉันไม่ได้เป็นคนทำร้ายเเมดดี้ ฉันไม่ได้ ...

“ฉันกลัวเลือดมากขนาดนั้น มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องทำร้ายเเมดดี้ด้วยมีด? แมดดี้ทำร้ายแจ็คและนั่นเป็นสาเหตุที่พ่อของฉันจ้างคนมาสั่งสอนเธอด้วยความโกรธ มันไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย…

“เจเรมี่ คุณต้องเชื่อใจฉัน คุณต้องเชื่อลินนี่ …”

ความมุ่งมั่นที่โหดร้ายของเจเรมี่ถูกระงับลงหลังจากที่เธอพูดถึงลินนี่ เขานึกถึงความสัมพันธ์ที่เขาเคยมีกับเธอในตอนนั้น

ทันทีที่เมเรดิธเห็นว่าความโกรธของเจเรมี่บางเบาลง เธอแนบพิงเขาด้วยความเสียใจ “เจเรมี่ คุณต้องเชื่อฉัน ฉันถูกบังคับให้ทำ ฉันไม่มีเหตุผลที่จะทำเรื่องผิด ๆ แบบนั้น ตอนนี้ฉันสูญเสียความเป็นตัวเองอย่างที่เคยมีไปทั้งหมดเพราะวีล่า ฉันแค่พยายามทำให้เธอตกใจเล่น ๆ ฉันจะไม่มีวันทำร้ายเธอหรอกนะเจเรมี่…”

เธอพยายามทำให้เจเรมี่สงสาร ทว่าเจเรมี่เพียงสะบัดมือเธอออกไปอย่างเย็นชา ตอนนี้ตาคมทรงเสน่ห์ของเขาแหลมเฉียบ

“คุณไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมเคยรู้จักในตอนนั้น ผมผิดหวังในตัวคุณมาก”

น้ำเสียงของเขามีความทุ้มและความโกรธที่รุนแรงปนอยู่ในนั้น หลังจากที่เขาพูดจบ เขาหันหลังและเดินหนีอย่างไม่รออะไร

เมเรดิธตัวเเข็งทื่อ เธอรีบวิ่งไปคว้าเข้าที่ลำตัวเจเรมี่ และพูดว่า “เจเรมี่อย่าไป! คุณทิ้งฉันไว้แบบนี้ไม่ได้! คุณจะมาโทษฉันทำไม? ฉันทำอะไรผิดกัน? ฉันแค่กลัวที่จะเสียคุณไปเพราะฉันรักคุณมากก็แค่นั้น! ตอนนี้คุณเองไม่อยากมองฉันด้วยซ้ำเป็นเพราะ วีล่า ควินน์!”

“ล่ะตอนนี้หน้าฉันพังยับเยินเพราะคุณ ฉันจะมีแผลเป็นน่าขยะเเขยงนี้ด้วยซ้ำ คุณจะทิ้งฉันเพราะเรื่องนี้เหรอ? คุณรู้ไหมว่หน้าของผู้หญิงมีความสำคัญเเค่ไหน?”

“ฮึ ๆ” เจเรมี่หัวเราะออกมาค่อย ๆ หลังจากได้ยินเมเรดิธกล่าวโทษในขณะที่เธออยู่ในช่วงที่แตกสลายทางอารมณ์ “คุณรู้ไหมว่าใบหน้าของผู้หญิงคนหนึ่งก็สำคัญเช่นกัน?”