บทที่ 272

โรสที่แอบได้ยินบทสนทนาระหว่างเมเรดิธและเจเรมี่ก่อนที่จะเข้ามานี้ แต่เธอไม่คิดว่ามันจะถูกเปิดเผยเร็วขนาดนี้

เธอปลอบโยนเมเรดิธว่า “เมอร์ ลูกยอมแพ้ไม่ได้นะตอนนี้ ลูกจะต้องขึ้นไปถึงตำแหน่งนายหญิงวิทแมน! มันไม่ใช่แค่เรื่องหน้าตาทางสังคม แต่นั่นทำให้ลูกได้ยืนอยู่บนกองเงินกองทองใช้อย่างไม่มีวันหมดวันสิ้นด้วย!”

ในตาของโรสเต็มไปด้วยความโลภ สิ่งเหล่านั้นสื่อความหมายถึงความป่าเถื่อนพวกนั้นในดวงตาเธอ “ฉันจะจัดการนังวีล่านั่นให้ลูกเอง”

หลังจากระบายอารมณ์ออกไปสักพัก เมเรดิธแตะหน้าที่ถูกมีดบาดเป็นรอยแผลของตัวเองขณะที่เธอกัดฟันแน่น

“แน่นอน หนูจะไม่ยอมรับความพ่ายแพ้พวกนั้นง่าย ๆ แน่! หนูจะฆ่าใครก็ตามที่กล้ามาขโมยผู้ชายของหนูไป!”

ตาของเธอเต็มไปด้วยพิษร้าย ความชั่วร้ายเริ่มปรากฏขึ้นดวงตาดำเธอ

“อ่าห์ วีล่า ควินน์ ฉันจะให้แม่ฉันสอนบทเรียนราคาแพงให้แกเอง แต่ไม่ใช่แม่ของฉันเอง เป็นเอโลอิสต่างหาก!”

…

เจเรมี่ขับรถออกจากโรงพยาบาลมายังสถานที่แห่งหนึ่ง

ตลอดระยะทางที่ขับรถมา เขารู้สึกเหมือนเป็นหุ่นเชิดที่ไร้มีความรู้สึก ไม่มีแม้กระทั่งความคิด เขาขับรถอย่างบ้าระห่ำในขณะที่สมองของเขาเต็มไปด้วยสิ่งที่เมเรดิธพูดในตอนนี้

เธอเป็นคนที่ทำลายหน้าของมาเดลีน

เฮ้

เจเรมี่ไม่แสดงสีหน้าใด ๆ แต่เขายิ้มออกมาอย่างประชดประชันอยู่ลึก ๆ

ไม่นานจากนั้น รถสปอร์ตรุ่นหายากได้มาหยุดอยู่ที่หน้าอพาร์ทเมนต์เก่า ๆ

เจเรมี่เดินขึ้นไปชั้นบนและเข้าไปในนั้น

นี่คือบ้านเก่าของมาเดลีนก่อนที่เธอจะจากไป เขาทำการซื้อมันในราคาที่สูงกว่าสองเท่า

สามปีผ่านมาและตอนนี้ร่องรอยที่เธอเคยมีที่นี่ได้หายไปหมดแล้ว

ถึงแม้ว่า มันจะเป็นความลุ่มหลงที่ไม่ดีนัก แต่เขาก็ยังไม่เต็มใจที่จะออกจากสถานที่แห่งนี้ เขาเก็บทุกอย่างไว้ที่นี่เหมือนเดิม เมื่อใดก็ตามที่เขาคิดถึงมาเดลีน เขาจะไปที่สุสานและพูดคุยกับตัวเองที่หน้าหลุมฝังศพ หรือบางที่จะมาที่นี่—แม้ว่าเขาจะรู้ว่าทุกสิ่งที่เขาทำในตอนนี้นั้นไร้ประโยชน์แค่ไหน