บทที่ 279

“เมอร์! เมเรดิธ! ลูกรักของแม่!” เอโลอิสส์ร้องไห้อย่างทุรนทุราย ทันใดนั้น เข่าของเธออ่อนและทรุดตัวลงในอ้อมแขนของฌอน เธอหมดสติไป

เมื่อมาเดลีนเห็นภาพตรงหน้า หัวใจของเธอรู้สึกปวดร้าว

เอโลอิสเป็นแม่แท้ ๆ ของเธอ แม้ว่า เอโลอิสจะไม่ชอบเธอ แต่เธอยังหวังเสมอว่าเอโลอิสและ ณอนจะมีความสุขดี

แต่กระนั้น พวกเขากำลังถูกเมเรดิธหลอก

มาเดลีนคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องขบขันเกินไปแล้ว หลังจากประมวลความคิด เธอเห็นเจเรมี่ยืนอยู่ในจุดที่เมเรดิธกระโดดลงไปเมื่อกี้นี้

เขามองไปลงข้างล่างด้วยสีหน้าเคร่งขรึม สองวินาทีต่อมา เขาเดินหันกลับมาและเดินจากไป

“เธอแค่ตกลงไปที่ระเบียงเท่านั้น ผมคิดว่าเธอคงไม่เป็นไร” เจเรมี่ตอบอย่างใจเย็น ทว่ามาเดลีน เห็นเขาถอนหายใจอย่างโล่งใจอย่างชัดเจน

เขายังคงเป็นห่วงมเรดิธอยู่มาก ทั้งหมดนี้ เขากังวลว่าเธอจะตายไปจริง ๆ

ถึงอย่างนั้นแล้ว มาเดลีนคาดว่าสิ่งนี้จะต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว

เพราะเมเรดิธเตรียมตัวมาดี เธอต้องสำรวจบริเวณรอบ ๆ มาก่อนแล้วและรู้ว่าจะมีระเบียงอยู่ตรงนั้น เป็นเหตุผลที่สามารถทำให้เธอกระโดดได้โดยไม่ลังเลมีเพียงแค่นั้น

เมเรดิธถูกส่งตัวไปที่ห้องฉุกเฉิน

ณ ตอนนี้ เอโออิสฟื้นจากการเป็นลมแล้วหลังจากที่รู้ว่าเมเรดิธไม่ได้ตกลงมาจากตึกสูง 20 ชั้น เธอมีน้ำตาแห่งความความสุขหลั่งออกมา

ทันทีที่เธอเห็นเจเรมี่ เอโลอิสพุ่งเข้าใส่เขาและด่าว่าเขาด้วยความโกรธ

“เจเรมี่ นายจะทรมานลูกสาวของฉันไปอีกนานแค่ไหน? เธอมอบร่างกายในวัยสาวให้กับคุณตั้งมากมายและท้ายที่สุด นายกำลังพยายามทำร้ายเธอเพื่อผู้หญิงที่น่ารังเกียจคนนี้ นายคิดจะมีมาเดลีนเท่านั้นยังไม่พอแล้วยังต้องมีวีล่าเข้ามาเสริมอีกด้วยงั้นเหรอ? ถ้าเมอร์ตายเพราะเหตุนี้จริง ๆ ล่ะก็ นายคิดว่าตัวเองจะข่มตานอนหลับตอนกลางคืนได้ไหม?”

เจเรมี่ฟังคำพูดพร่ำเพ้อด้วยความโกรธของเอโลอิสอย่างสงบโดยไม่แสดงสีหน้าออกมมา

หลับตาสนิทเหรอ? เมื่อไหร่กันที่เขาเคยนอนหลับสนิทหลังจากมาเดลีนเสียชีวิตไป?