บทที่ 281

“ฮ่า ๆ ๆ” มาเดลีนหัวเราะออกมา “ผู้หญิงที่คุณรักมากที่สุดคือเมเรดิธอดีตภรรยาของคุณใช่ไหม? คุณวิทแมน เรื่องนี้ไม่เห็นตลกเลยนะ”

มาเดลีนที่กำลังหัวเราะมีความเจ็บปวดรวดร้าวอยู่ในใจ

บาดแผลที่เปื้อนเลือดยังสร้างความเจ็บปวดให้เธออยู่โดยไม่มีทีท่าว่าจะลดลงหรือหายไปเลย ทุกครั้งที่เธอนึกถึงเรื่องราวในอดีต มีเพียงแค่เลือดและหยดน้ำตาเท่านั้น

เขาเพิ่งพูดว่าไงนะ? เขาบอกว่ารักเธอ?

หากสิ่งที่ตรงกันข้ามกับความรักคือความเกลียดชังแสดงว่าเขา ‘รัก’ เธออย่างแท้จริง เขา ‘รัก’ เธอจนเธอแทบจะตาย!

ขณะที่เขามองรอยยิ้มประชดประชันบนใบหน้าของมาเดลีน เจเรมี่ยิ้มออกมาแบบเบาบาง “คุณพูดถูก มันก็แค่เรื่องเหลวไหล"

เขาหัวเราะเยาะตัวเอง แต่ลึก ๆ แล้ว หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับถูกมีดบาด

มันเป็นเรื่องตลก ที่ทั้งช่างน่าสมเพชเสียจนแทบไม่เชื่อตัวเอง

ทว่า นี่เป็นความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธมันได้เลย

“ดีล่ะ งั้นเรื่องตลกจบลงแล้ว ฉันก็ควรไปได้สักที” มาเดลีนพูดออกมาด้วยเสียงเย็นชา จากนั้น เธอดึงมือออกจากมือใหญ่ของเขาแบบไม่ลังเล

ในเวลเดียวกันกับที่เธอหมุนตัวกลับ เจเรมี่ยืนขวางตรงหน้าเธอเอาไว้

“มีอะไรจะพูดกับฉันอีก คุณวิทแมน?” มาเดลีนถามอย่างใจเย็น

“ผมบอกคุณแล้วว่าให้เรียกแค่ชื่อผมแค่นั้นหากเราเจอกันอีก” เขามองไปที่เธอ “คุณควรคิดอีกทีกับสิ่งที่ผมพูดหลังจากที่คุณกลับไปแล้ว”

เขาหมายถึงเรื่องการแต่งงานของพวกเขา

มาเดลีนรู้สึกงงมากสำหรับผู้ชายคนนี้ “เจเรมี่ ทำไมฉันถึงจะอยากแต่งงานกับคุณ? คุณไม่คิดถึงอดีตภรรยาที่คุณดูถูกมากขนาดนั้นตอนมองหน้าฉันหรือไง? คุณไม่รู้สึกรังเกียจบ้างเหรอ? หรือบางทีคุณอาจจะเป็นพวกโรคจิตก็เป็นได้?”

เจเรมี่เลิกคิ้วเล็กน้อย “ก็คิดซะว่าผมเป็นพวกป่วยจิตก็พอ ถ้าอย่างนั้น” เขาพูดขณะเปิดรถออก

“ที่นี่เปลี่ยวมาก ผมจะพาคุณไปส่งบ้าน”

มาเดลีนมองรอยยิ้มที่ไม่สามารถอ่านได้บนใบหน้าหล่อเหลาของชายคนนั้น จากนั้น เธอหันหน้าออกจากเขาเเละเดินเข้าไปในรถ

เมื่อกลับถึงอพาร์ทเมนต์ที่ไม่มีใครอยู่ เธอค้นหาภาพแต่งงานของเธอกับเจเรมี่ทางออนไลน์เมื่อหกปีก่อน