บทที่ 287

มาเดลีนใจเต้นแรงและเธอรู้สึกกระสับกระส่าย

จากนั้นเสียงผู้ชาย นั่นบ่งบอกว่าเขามาถึงประตูแล้ว มาเดลีนไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว นอกจากจำเป็นต้องลงมือทำตอนนี้

ด้วยความปวดจากแผลที่มีเลือดออก มาเดลีนขยับเก้าอี้ที่ถูกทิ้งไว้

ผู้ชายข้างนอกกำลังใช้ความคิดเกี่ยวกับประตูที่ถูกล็อคอยู่ หลังจากเอาก้อนหินขึ้นจากพื้น มาเดลีนก้าวขึ้นไปบนเก้าอี้

“ให้ตายสิวะ! เมื่อกี้แกเป็นคนเปิดประตูไม่ใช่ไง? ทำกุญแจหายไปไหน? หาให้เจอ เดี๋ยวนี้!” เสียงโกรธดังตะโกนออกมาจากด้านนอกประตู

ได้ยินดังนั้น มาเดลีนมั่นใจว่านี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับเธอ

ขณะมองไปยังหน้าต่างที่ผุพังตรงหน้าเธอ เธอก็ยกหินขึ้นมาทุบมันให้แตก

เพล้ง!

กระจกแตกกระจายทันทีเหลือแต่กรอบ

ผู้คนที่อยู่อีกข้างประตูเงียบลงทันทีสองสามวินาทีก่อนที่จะมีคนตะโกนขึ้น “ซวยแล้วเว้ย! ยัยลูกเจี๊ยบนั้นวิ่งหนีไม่ได้ใช่ไหม หรือว่าได้?”

“อะไร? เธอหนีไป?” เสียงโกรธเกรี้ยวของผู้หญิงดังขึ้น พร้อมกับคำสั่งที่ตามมาข้างหลัง “ถีบประตูเข้าไป! แกสองคน ไปตามหายัยนั่นข้างนอก เธอไปไหนไม่ได้ไกลนักหรอก!”

ตามคำสั่ง ประตูถูกเปิดออกด้วยแรงมหาศาล

เมื่อพวกเขาดันเข้าไป ทำให้พวกเขาสองคนและเมเรดิธเจอเชือกที่มัดเอาไว้ตกอยู่ที่พื้น

“วีล่า ควินน์!” เมเรดิธกัดฟันกรอด เธอเงยศีรษะขึ้น เธอเห็นหน้าต่างกระจกบานเล็กที่ถูกทำให้แตกและเศษมีเศษผ้าติดอยู่ที่หน้าต่างนั่น “ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอจะหนีไปได้จริง ๆ ! ไปวิ่งตามเธอ! จะไปหาเธอให้พบ หรือจะให้ฉันฆ่าแก่!”

“ไปกัน! เราต้องไปหาเธอ ด่วน!” พวกอันธพาลไล่ตามผู้หญิงที่สูญหายไปอย่างพร้อมเพียงกัน

เมเรดิธเตะกองเชือกและวิ่งออกไปด้วยความคับแค้น

บรรยากาศเริ่มเงียบลงเรื่อย ๆ

มาเดลีนโผล่หัวออกมาจากกองขยะข้าง ๆ อย่างช้า ๆ ดวงตากลมสีนิลของเธอสำรวจห้องนั้นก่อนที่เธอจะจ้องไปที่เมเรดิธที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่สบอารมณ์นัก

“ฉันคิดถูกจริง ๆ คนที่อยู่เบื้องหลังก็คือเธอ เมเรดิธ”

มาเดลีนไม่ตกใจเลยสักนิด

เธอหายใจเข้าลึก ๆ เธอดีใจที่ตัดสินใจได้อย่างฉลาด

เมื่อเหมือนตายไปแล้วครั้งหนึ่ง เธอไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีก—โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับเมเรดิธ