บทที่ 286

“แล้วนายล่ะ? นี่นายอย่าบอกนะว่าลืมทาโกที่นายและภรรยาฉันกินกันอย่างเพลิดเพลินอยู่ริมถนนด้วยความรักไปแล้วหรือเปล่า แดเนียล?” จากนั้นนายก็เป็นคนเดินไปส่งเธอที่บ้าน นายเป็นคนแบบไหนกัน นายอาจลืมเรื่องที่พยายามจูบตอนกลางวันแสก ๆ ไปแล้วหรือเปล่า?” เจเรมี่ซักถามอย่างเยือกเย็น รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไปนานและตอนนี้ถูกแทนที่ด้วยสายตาที่เหมือนน้ำค้างแข็งจ้องอย่างไม่ละสายตา

“จะบอกอะไรให้นะ แดเนียล มาเดลีนจะเป็นผู้หญิงของฉันตลอดไป แม้กระทั่งตายไปแล้ว ขี้เถ้าของเธอก็ยังเป็นของฉัน! คิดว่านายเป็นใคร? นายไม่ได้เป็นอะไรไปมากกว่าคนทำลายครอบครัวคนอื่นและพยายามขโมยผู้หญิงมาจากสามีของเธอก็เท่านั้น”

แดเนียลหัวเราะเบา ๆ

“คนที่สร้างความร้าวฉาน? นายก็รู้จักคำนั้นดี บางทีมาเดลีนอาจจะไม่ได้ถูกใส่ร้ายครั้งแล้วครั้งเล่าก็ได้ถ้าเมเรดิธคนที่สร้างความร้าวฉานตัวจริงได้ทำกับเธอไว้แแล้วนายไม่เมินทุกครั้งไป! นายเป็นเหมือนผู้สมรู้ร่วมคิด!”

คลื่นอารมณ์พัดผ่านใบหน้าของเจเรมี่

เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขารับบทเป็นเพชฌฆาตไปจริง ๆ เมื่อเทียบกับความเสียหายที่มาเดลีน ได้รับ

เขาเองเป็นสาเหตุของบาดแผลอย่างน้อยครึ่งหนึ่งของบาดแผลและเลือดที่ไหลของเธอ

เจเรมี่ขมวดคิ้ว “ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อคุยเรื่องนี้กับนาย แดเนียล”

แดเนียลรับรู้ว่าบทสนทนาของเขาในตอนนี้เริ่มนอกเรื่องเช่นกัน เขามองเจเรมี่อย่างมีความสงสัย “นายไม่ใช่คนที่ลักพาตัวมาเดลีนไปเหรอ?”

“เธอไม่ใช่มาเดลีน” เจเรมี่ย้ำอีกครั้ง

“นี่นายพยายามที่จะโกหกฉันอยู่อีกหรอ?” แดเนียลยังยืนกราน “ฉันขอปฏิเสธที่จะเชื่อว่าในโลกใบนี้ยังจะมีคนที่หน้าตาคล้ายกันทุกอย่างโดยบังเอิญอยู่อีก นายต้องล้างสมองมาเดลีนไปแล้ว”

“ฮะ” เจเรมี่หัวเราะเบา ๆ ทันใดนั้นสายตาของเขาก็ถูกความเหงาที่ไม่มีจุดลบล้างเผยมา “คงจะดีถ้านายพูดถูก อย่างน้อย เธอก็ยังมีชีวิตอยู่”

…

หลังจากนอนหลับไปนาน มาเดลีนก็ตื่นขึ้นมาอย่างหนักหัว

ขณะที่เธอลืมตาขึ้น มาเดลีนรู้สึกถึงมือและขาของเธอถูกมัด ตอนนี้เธอถูกขังอยู่ในที่มืด

มีเพียงแสงเล็ก ๆ ลอดผ่านช่องหน้าต่างที่อยู่ตรงหน้าเธอเท่านั้นที่ให้ความสว่างในห้องนี้ ณ ขณะนี้ท้องฟ้ามีสีอะไรไม่รู้เลย แต่เธอสันนิษฐานว่าตอนนี้จะต้องเป็นตอนเย็นแล้ว

จากนั้น ประตูกดัง “เอี๊ยด” และเปิดออกและมีแสงส่องเข้ามาด้านใน มาเดลีนรีบหลับตา แสร้งทำเป็นว่ายังไม่ได้สติ

ชายสองคนเดินเข้ามาข้างใน หนึ่งในชายฉกรรจ์หยุดอยู่ตรงหน้ามาเดลีนและเขาบีบคางบอบบางของเธออย่างเกรี้ยวกราด