บทที่ 285

เจเรมี่ขมวดคิ้วคม ๆ ของเขา “นายพูดเรื่องอะไร?”

“เมื่อไหร่นายจะหยุด เจเรมี่? จนกว่ามาเดลีนจะตายจริง ๆ เหรอ? การรักนายมันเป็นบาปมากไหมถามจริง? บอกฉันมาสิ นายเองพาเธอไปไว้ที่ไหน?” เขาถามออกไปด้วยความรีบร้อน ความกังวลและกระวนกระวายของแดเนียลมีชัดเจนและแสดงออกถึงเรื่องที่เขาพูดนั้นเป็นจริง

ทว่า มาเดลีนก็ตายไปแล้ว มันเป็นความจริงไม่ว่าเขาจะปฏิเสธที่จะยอมรับมันแค่ไหนก็ตาม

ในไม่ช้าเขานึกถึง วีล่า ควินน์ เป็นลำดับต่อมาทันที

วีล่า เป็นเหตุผลเดียวที่มีความเป็นไปได้ว่าทำไมแดเนียลถึงเชื่อว่ามาเดลีนยังมีชีวิตอยู่

หรือว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับวีล่า?

ใจของเขาเริ่มกังวลและเริ่มมีความกระวลกระวายเกิดขึ้นมาบนใบหน้าของเขา

ไม่มีอะไรที่จะต้องคิดมาก เจเรมี่ดันตัวออกจากเมเรดิธและรีบเดินไปที่ประตูเพื่อที่จะออกไปโดยไม่ลังเลเลย

เมเรดิธตะลึงไปสองวินาทีเเต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมองเจเรมี่ก็ได้เดินออกจากบริเวณห้องพักฟื้นของโรงพยาบาลไปแล้ว “เจเรมี่! เจเรมี่ คุณจะไปไหน?”

เธอถามเขายังลนลาน แต่เจเรมี่ไม่แม้แต่จะชายตามองเธอ จะไปหวังอะไรกับการที่เขาจะหันหลังกลับมาตามที่เธอเรียก

โรส ที่รออยู่นอกประตู รีบผลักเปิดประตูออกและเข้าใจว่านี่เป็นการเดินจากไปเท่านั้น

จากนั้น สิ่งต่อไปที่เธอเห็นต่อจากนั้นคือเมเรดิธคว่ำถ้วยน้ำที่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงลงกับพื้นด้วยความโกรธ

โรสรีบวิ่งไปทันที “เป็นอะไรไป เมเรดิธ ? แกกับเจเรมี่คุยอะไรกัน?”

“ฮึ่ม! มีบางอย่างผิดไปเหรอ?” เมเรดิธกำหมัดแน่น ความโกรธและความขุ่นเคืองวูบวาบในดวงตาที่แดงก่ำของเธอ “เขาบอกว่าเขาหลงรักนังมาเดลีนมาตลอดชีวิต! เขาชอบยัยนั้น!”

“...” โรสตกใจ เธอแหย่ถามอย่างระมัดระวังว่า “แกหมายถึงเจเรมี่บอกแกว่าเขารักมาเดลีนที่เขาเจอตอนเด็ก ๆ ใช่ไหม? นั่นไม่เป็นไรหรอกนะเพราะยังไงเจเรมี่คิดว่าแกเป็นผู้หญิงคนนั้นอยู่ดี!”

คำพูดของโรสแทนที่จะช่วยดับความโกรธของเมเรดิธ แต่กลับเติมเชื้อไฟให้กับเปลวไฟเท่านั้น

เธอเข้าใจความหมายของเจเรมี่ดี

เจเรมี่มีมาเดลีนอยู่ในใจเท่านั้น ไม่ว่าจะเป็นตอนเด็กหรือตอนนี้